بررسی رابطه تاب آوری و خودکارآمدی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر خرم آباد سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴

پیشرفت تحصیلی از مهم ترین شاخص های موفقیت نظام های آموزشی است که تحت تاثیر عوامل روان شناختی متعددی قرار دارد. با توجه به نقش حیاتی تاب آوری و خودکارآمدی در موفقیت تحصیلی و کمبود پژوهش های همزمان در این زمینه، این مطالعه با هدف بررسی رابطه تاب آوری و خودکارآمدی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر خرم آباد انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر خرم آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. از این جامعه، ۳۶۱ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳)، خودکارآمدی بندورا (۲۰۰۱) و معدل تحصیلی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و از طریق ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین تاب آوری و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۰۰۱>p). همچنین بین خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (۰.۰۰۱>p). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای تاب آوری و خودکارآمدی در مجموع ۴۲ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین می کنند. با توجه به یافته های پژوهش حاضر، به نظر می رسد توجه به تاب آوری و خودکارآمدی می تواند به عنوان راهکاری موثر برای بهبود پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، خرم آباد