اثر بخشی درمان کوتاه مدت راه حل محور بر سبک های دلبستگی زوج های دچار طلاق عاطفی مراجع کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان کوتاه مدت راه حل محور بر سبک های دلبستگی زوج های دچار طلاق عاطفی مراجع کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز بود. جامعه پژوهش حاضر شامل ۲۴۰ می باشند؛ که حجم نمونه ۵۰ نفر زوج بودند که براساس نمونه گیری تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه هر گروه ۲۵ نفر قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی، پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه دلبستگی بزرگسالان کالینز و رید و رویکرد درمانی درمان کوتاه مدت راه حل محور SFBT بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله درمان کوتاه مدت راه حل محور ۸ جلسه و هر جلسه ۹۰ دقیقه ۲ بار در هفته ارائه شد. قبل از تحلیل داده های مربوط به فرضیه ها، مفروضه های زیربنایی تحلیل کواریانس همگنی واریانس های لوین، شیب رگرسیون مورد بررسی قرار گرفته اند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری تجزیه و تحلیل کواریانس چندمتغیری استفاده شد و نرم افزار SPSS استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده مقدار F=۵/۸۹ و P<۰۱/۰ می باشد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که درمان کوتاه مدت راه حل محور بر بهبود سبک های دلبستگی زوج های دارای طلاق عاطفی تاثیر معناداری دارد P<۰۱/۰. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که درمان کوتاه مدت راه حل محور رویکردی موثر در بهبود کیفیت روابط زوجین و کاهش نشانه های طلاق عاطفی است.

کلیدواژه ها:

درمان کوتاه مدت راه حل محور ، خود- تمایز یافتگی ، باورهای ارتباطی ، سبک های دلبستگی ، طلاق عاطفی