کاربرد فناوری های نوین در بهسازی لرزه ای سازه ها با رویکرد ژئوتکنیک

بهسازی لرزه ای سازه ها در مناطق زلزله خیز مانند ایران، به دلیل ضعف ژئوتکنیکی خاک و خسارات زلزله های اخیر (مانند بم و کرمانشاه)، چالش اصلی مهندسی عمران است. این مطالعه با هدف بررسی کاربرد فناوری های نوین (نانومواد، دیجیتال سازی هوشمند، هوش مصنوعی و روش های سبز صفر-کربن) در بهبود رفتار خاک و بنیان سازه ها از رویکرد ژئوتکنیکی انجام شد. روش تحقیق شامل بررسی ادبیات گسترده، مدل سازی عددی (با نرم افزارهایی مانند FLAC و NLGSS_Shahri) و تحلیل داده های آزمایشگاهی و میدانی (مانند پروژه سد نعمت آباد و رکوردهای زلزله آواج) بود. یافته ها نشان داد که نانومواد (نانوسیلیس و نانوآلومینا) مقاومت برشی خاک را تا ۵۰% افزایش و روانگرایی را کاهش می دهند؛ دیجیتال سازی با IoT و AI دقت پیش بینی شکست بنیان را تا ۴۰% بهبود می بخشد؛ و مواد سبز (بیو-سیمان و بازیافتی) انتشار کربن را ۴۰% کم می کنند. نتایج حاکی از پتانسیل بالای این فناوری ها در افزایش تاب آوری سازه های ایرانی است و پیشنهاد می شود برای پروژه های ملی مانند ساختمان های بلند و lifeline ادغام شوند. این رویکرد نه تنها ایمنی را ارتقا می دهد، بلکه هزینه ها و اثرات زیست محیطی را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

بهسازی لرزه ای ، فناوری نانو ، دیجیتال سازی هوشمند ، روانگرایی خاک ، مدل سازی ژئوتکنیک