بررسی کاربردهای نظریه خودکارآمدی بندورا در فرآیند یاددهی و یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش نظریه خودکارآمدی بندورا در بهبود کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. با توجه به اهمیت عوامل روان شناختی در موفقیت تحصیلی، خودکارآمدی به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های انگیزشی مطرح می شود که باور فرد به توانایی های خود را در انجام تکالیف آموزشی شکل می دهد. نتایج مرور مطالعات نشان می دهد دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردارند، تلاش بیشتر، پایداری بالاتر و مشارکت فعال تری در فعالیت های یادگیری دارند و در مواجهه با چالش ها عملکرد موفق تری از خود نشان می دهند. همچنین، نقش معلمان در فراهم کردن تجربه های موفقیت آمیز، ارائه بازخورد سازنده، استفاده از الگوهای مناسب و ایجاد محیط حمایتی، در تقویت خودکارآمدی دانش آموزان بسیار تعیین کننده است. در مجموع، به کارگیری اصول نظریه خودکارآمدی در طراحی آموزشی می تواند به ارتقای انگیزش، کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود پایدار کیفیت آموزش منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، یاددهی ، یادگیری ، انگیزش ، نظریه های انگیزش ، خودکارآمدی.