کاربرد روایت سازی تعاملی در ارتقای سواد خواندن دانش آموزان ابتدایی و پیامدهای شناختی آن

روایت سازی تعاملی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در سوادآموزی اولیه، توانسته است جایگاه مهمی در پژوهش های آموزشی سال های اخیر پیدا کند. این روش با ادغام ساختارهای داستانی، تعامل فعال و مشارکت ذهنی، شرایطی فراهم می کند که کودکان مفهوم خواندن را نه فقط به عنوان یک مهارت تکنیکی، بلکه به عنوان فرایندی معنادار و لذت بخش تجربه کنند. نتایج تحقیقات جدید نشان می دهد به کارگیری روایت های آموزشی باعث افزایش انگیزه درگیرشدگی، بهبود مهارت های درک مطلب، تقویت پردازش زبانی و ارتقای حافظه معنایی می شود (Kim & Park, ۲۰۲۳). همچنین، محیط تعاملی داستان فرصت هایی ایجاد می کند تا کودکان بتوانند در پیش بینی رویدادها، تحلیل شخصیت ها و تفسیر روابط علت و معلولی مشارکت فعال داشته باشند؛ امری که به بهبود تفکر روایی و گسترش دایره واژگان منجر می شود (Martinez, ۲۰۲۴). با توجه به نیاز نظام های آموزشی به روش های موثر و جذاب در تقویت سواد خواندن، روایت سازی تعاملی می تواند چارچوب روشنی برای طراحی برنامه های یادگیری تحول آفرین در دوره ابتدایی ارائه دهد. هدف متن حاضر بررسی ظرفیت ها و پیامدهای این رویکرد بر سواد خواندن با استناد به پژوهش های روز است.

کلیدواژه ها:

روایت سازی تعاملی ، سواد خواندن ، آموزش ابتدایی.