بحران کرونا، آسیب ها و آینده صنعت ورزش

همه گیری کووید-۱۹ به عنوان بحرانی غیرمترقبه، صنعت ورزش را با مجموعه ای از پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و روان شناختی مواجه کرد و نشان داد که نبود آمادگی نهادی برای مدیریت بحران، می تواند تاب آوری این صنعت را به شدت تضعیف کند. تعطیلی باشگاه ها و رویدادهای ورزشی، کاهش شدید درآمد و توقف گیشه بلیت، بیکاری گسترده کارکنان، و رکود یا ورشکستگی بخشی از بنگاه های ورزشی، نمایه های اصلی آسیب اقتصادی بودند. در سطح اجتماعی، محدودیت تعاملات گروهی و محرومیت از فعالیت بدنی، به ویژه برای سالمندان، کودکان و افراد دارای معلولیت، زمینه ساز افت سلامت جسمی و افزایش اختلالات روانی مانند اضطراب و افسردگی شد. در عین حال، کرونا با ایجاد فرصت هایی نوین از جمله رشد ورزش های خانگی، گسترش پلتفرم های دیجیتال آموزشی، شکل گیری کسب وکارهای مجازی، تغییر الگوی تولید محصولات ورزشی به سمت نیازهای خانگی، و تقویت نقش رسانه ها و شبکه های اجتماعی، ظرفیت های جدیدی برای تحول صنعت ورزش پدید آورد. همچنین نابرابری جنسیتی در دسترسی به امکانات و استمرار محدودیت های فرهنگی برای ورزش زنان، آسیب پذیری آنان را تشدید کرد. راهبردهای پیشنهادی بر نهادینه سازی مدیریت بحران و «نسخه دوم برنامه ریزی»، کاهش تبعیض های جنسیتی و سنی، تقویت ورزش سلامت محور در کنار ورزش حرفه ای، سازمان دهی ظرفیت اجتماعی ورزشکاران در بحران ها، و تثبیت استفاده از فناوری های ارتباطی و آموزشی برای توسعه پایدار ورزش تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کووید-۱۹ و ورزش ، مدیریت بحران ، تاب آوری صنعت ورزش ، ورزش دیجیتال ، نابرابری جنسیتی