بررسی تاثیر برنامه های توسعه بر روند جرم

اوایل دهه هفتاد هجری شمسی در کشور ایران جرایم به شدت افزایش پیدا کرد. یکی از دیدگاه های موجود علت آن را آثار منفی اقتصادی برنامه های اول و دوم توسعه مانند فقر، بیکاری و نابرابری می داند. در این مقاله، ضمن بررسی تجربی این دیدگاه، فرضیه دیگری بر مبنای نظریه تقسیم کار نابسامان دورکیم در دوران تغییرات سریع اقتصادی و نظریه های توسعه نامتوازن و شتابان مطرح و بررسی می شود که علت افزایش جرایم در اوایل دهه هفتاد را افزایش عدم انسجام کارکردی میان نهادهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی می داند. این دو فرضیه نه تنها برای این مقطع، بلکه برای سال های ۱۳۶۳ تا ۱۳۸۷ مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق متغیر عدم انسجام کارکردی نهادها از حالت نظری صرف خارج شده و شاخص اندازه گیری تجربی آن ساخته شده است. همچنین برای بررسی فرضیه ها از روش «تحلیل رگرسیون مقطعی سری های زمانی» استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

عدم انسجام کارکردی نهادها ، جرم ، تحلیل رگرسیون مقطعی سریهای زمانی ، برنامه توسعه ، بیکاری ، نابرابری ، تورم و درآمد سرانه