الگوی مفهومی بین المللی شدن آموزش عالی در ایران

در دهه های اخیر موج سوم و جدید «بین المللی شدن آموزش عالی» در دانشگاه ها و موسسه های آموزش عالی کشورهای مختلف با رشد و استقبال روزافزونی روبه رو بوده است. شواهد تجربی و برنامه ای که دال بر گرایش استراتژیک مدیریت دانشگاه های ایران به سمت سیاست گذاری برای و براساس آموزش عالی بین المللی باشد، در دست نیست. به عبارتی،  به رغم طرح و بسط ترمینولوژیک بین المللی شدن آموزش عالی در ایران، این مفهوم علمی به مثابه یک سیاست راهبردی بسیار ناآشنا تلقی می شود. الگوی مفهومی طرح شده در این مقاله در خصوص بین المللی شدن آموزش عالی کاری است که حاصل سال ها پژوهش، تحصیل، آموزش، سفرعلمی، سخنرانی و مشاهدات و تجارب زیسته نگارنده در سطح صف و ستاد دانشگاه های ایران و جهان است. به دلیل مفهومی و نظری بودن آن، این الگو می تواند در طراحی و نگارش برنامه های درازمدت و راهبردی دانشگاه های ایران مورد بهره برداری قرار گیرد. به لحاظ روش شناسی، این پژوهش کیفی، از نوع اسنادی- اکتشافی و تحلیلی است. با استناد به یافته های این پژوهش، عناصر اصلی الگوی مفهومی بین المللی شدن آموزش عالی در ایران در قالب چهار مولفه محوری «فرصت سازی برنامه های آموزشی و درسی»، «ساختار سازی سازمانی و برنامه ای»، «توانمندسازی فرهنگی و علمی» و «ظرفیت سازی اجتماعی و سیاسی» طبقه بندی، تبیین و توسعه یافته است.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، بین المللی شدن ، الگوی مفهومی ، عقلانیت سیاست گذاری