ارزیابی فنی و اقتصادی روش های کاشت تریتیکاله به عنوان کشت دوم در اراضی شالیزاری استان گیلان

این مطالعه با هدف ارزیابی فنی و اقتصادی پنج روش کاشت تریتیکاله به عنوان کشت دوم در اراضی شالیزاری استان گیلان برای تولید علوفه تر و خشک انجام شد. روش های مورد بررسی شامل P۱ (بذرپاشی با کودپاش + زیر خاک کردن با فاروئر)، P۲ (بذرپاشی با کودپاش + زیر خاک کردن با دیسک)، P۳ (بذرپاشی با دست + زیر خاک کردن با فاروئر)، P۴ (بذرپاشی با دست + زیر خاک کردن با دیسک) و P۵ (بذرکاری دستی) بودند. در این مطالعه، پنج روش کاشت از جنبه های زمان عملیات، عملکرد مزرعه ای، و شاخص های اقتصادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل زمان عملیات نشان داد روش های مکانیزه (P۱ و P۲) به طور معناداری سریع تر از روش های دستی (P۳ ، P۴ و P۵) هستند؛ به طوری که P۲ با ۱۵/۶ ساعت در هکتار و P۱ با ۱۶/۶ ساعت در هکتار بیشترین کارایی زمانی را داشتند، در مقابل، روش های دستی، به ویژه P۵ با ۴۶/۲۳۸ ساعت در هکتار، بسیار زمان بر و کم بازده بودند. از منظر اقتصادی، تحلیل شاخص های سود خالص و نسبت فایده به هزینه (CR) حاکی از برتری چشمگیر روش P۲ بود. در تولید علوفه تر، P۲ با سود خالص۲۵,۲۷۵,۴۳۰ ریال در هکتار و نسبت فایده به هزینه (CR)، ۳۸/۱ و در تولید علوفه خشک با سود خالص ۱۱۱,۱۵۳,۷۵۰ ریال در هکتار و نسبت فایده به هزینه (CR)، ۶۹/۲، بالاترین سودآوری را داشت. در مقابل، روش های P۴ و P۵ در تولید علوفه تر با نسبت فایده به هزینه (CR)، به ترتیب ۸۸/۰ و ۴۷/۰ و تولید علوفه خشک با نسبت فایده به هزینه (CR)، ۷۴/۰، به دلیل نسبت فایده به هزینه کمتر از یک، غیر اقتصادی ارزیابی شدند. در نهایت، با توجه به سرعت بالای عملیات، کارایی مطلوب و سودآوری اقتصادی برتر، روش P۲ به عنوان مناسب ترین و اقتصادی ترین روش کاشت تریتیکاله در اراضی شالیزاری استان گیلان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تریتیکاله ، سودآوری ، سود خالص ، ظرفیت مزرعه ای ، فایده به هزینه