سیر تکاملی تعلق نفس به بدن در اندیشه آیت الله جوادی آملی: از جسمانیت تا تجرد

این پژوهش به بررسی سیر تکاملی تعلق نفس به بدن در اندیشه آیت الله جوادی آملی اختصاص دارد و فرایند تحول نفس از مرحله جسمانیت به سوی تجرد را در چارچوب فلسفی و عرفانی ایشان تحلیل می کند. در نگاه جوادی آملی، نفس انسانی جوهری غیرمادی و الهی است که در عالم ماده با بدن مادی پیوندی تدبیری نه ذاتی برقرار می کند. این تعلق، بستری برای تکامل نفس و فرصتی است که انسان از طریق آن با عالم جسمانی در تعامل قرار می گیرد و با انتخاب های خود در میدان عمل، مسیر تعالی یا انحطاط را می پیماید.بدن در این اندیشه همچون مرکبی است که نفس، سوار بر آن و با بهره گیری از ابزارهایی چون عقل، فطرت و شریعت، از محدودیت های طبیعت مادی فراتر می رود و به مراتب بالاتر وجود، یعنی تجرد، دست می یابد. این مطالعه با روش تحلیلی توصیفی و با استناد به آثار ایشان نشان می دهد که تعلق نفس به بدن نه تنها مانعی در برابر تکامل نیست، بلکه به عنوان امانتی الهی نقشی محوری در سیر تکاملی نفس ایفا می کند و اینکه شکوفایی فطرت الهی و مهار طبیعت جسمانی توسط عقل و وحی، نفس را از وابستگی مادی رها کرده و به تجرد و مقام خلیفه اللهی می رساند.

کلیدواژه ها:

"جوادی آملی" ، "نفس" ، "تکامل" ، "جسم ، تجرد"