برسی اثر و ماندگاری تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا بر درد و حرکات عملکردی پایه افراد دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی

هدف این تحقیق بررسی اثر و ماندگاری هشت هفته تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا بر درد و حرکات عملکردی پایه افراد ۳۰ تا ۵۰ ساله دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود. پس از انتخاب هدفمند و گروه بندی به صورت تصادفی، ۲۹ نفر (۱۳ نفر گروه تمرینی و ۱۶ نفر گروه کنترل) تا پایان تحقیق باقی ماندند. از شاخص بصری درد و آزمون های غربالگری حرکتی عملکردی برای ارزیابی بیماران در پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری دوماهه استفاده شد. گروه تمرینی سه جلسه ۵۰ تا ۶۰ دقیقه ای و به مدت هشت هفته تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا را انجام دادند و گروه کنترل فعالیت روتین روزانه خود را دنبال کردند. داده ها با روش آماری تحلیل واریانس آمیخته، تی مستقل و تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند. نتایج نشان داد، شاخص درد )۰۰۱/۰≥P) و نمرات حرکات عملکردی بیماران گروه تمرینی )۰۰۱/۰≥P) در پس آزمون بهبود پیدا کرد. اثر مثبت تمرینات پس از یک دوره دوماهه بی تمرینی نسبت به پس آزمون کمی کاهش پیدا کرد، ولی این کاهش از لحاظ آماری معنادار نبود )۰۵/۰˃P). تغییرات پیگیری نسبت به پیش آزمون گروه تمرینی و تغییرات در نوبت های اندازه گیری گروه کنترل معنادار نبود )۰۵/۰˃P). می توان نتیجه گرفت، تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا به مدت هشت هفته باعث بهبودی درد و حرکات عملکردی در افراد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی شد و این بهبودی تا دو ماه پس از پایان تمرینات نیز پایدار بود

کلیدواژه ها:

تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا ، حرکات عملکردی ، کمردرد مزمن