آیا قدرت و دامنه حرکتی بیماران مبتلا به آرنج تنیس­بازان به دنبال هشت جلسه استفاده از ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم تغییر پیدا می­کند؟

هدف پژوهش حاضر، تعیین تاثیر ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم بر قدرت و دامنه حرکتی آرنج و مچ دست بیماران مبتلا به آرنج تنیس­بازان بود؛ بر این اساس، ۴۴ نفر از بیماران مبتلا به آرنج تنیس­بازان به صورت هدفمند و دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. بیماران گروه کنترل، تزریق کورتیکواستروئید، ۱۰ جلسه فیزیوتراپی و استفاده روزانه باند تنیس­البو دریافت کردند؛ در حالی که بیماران گروه تجربی علاوه بر دریافت درمان های گروه کنترل، چهار هفته، هر هفته دو جلسه، ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم را به مدت ۱۰ دقیقه دریافت کردند. قدرت گرفتن (دینامومتر دستی) و دامنه حرکتی (گونیامتر) بیماران قبل و بعد از چهار هفته اندازه­گیری شد. داده­ها با استفاده از روش آماری تی وابسته و آزمون های تحلیل واریانس تجزیه و تحلیل شدند (۰۵/۰>P). یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که در گروه تجربی تمامی متغیرها بهبودی معناداری داشتند (۰۵/۰>P)؛ اما در گروه کنترل، تنها قدرت گرفتن بهبودی معناداری داشت (۰۵/۰>P). همچنین تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل در قدرت گرفتن، دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست مشاهده شد (۰۵/۰>P)، اما در دامنه حرکتی فلکشن مچ دست تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل مشاهده نشد (۰۵/۰قدرت گرفتن و دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست، پیشنهاد می شود ابزار کمک­کننده به تحرک­پذیری بافت نرم همراه با مداخلات متداول درمان بیماری آرنج تنیس­بازان، برای این دسته از بیماران استفاده شود

کلیدواژه ها:

IASTM ، قدرت ، دامنه حرکتی ، تنیس البو