تحلیلی هرمنوتیکی از سمبل های شعر نیما یوشیج

سمبل های شعر نیما یوشیج را غالبا سیاسی یا اجتماعی تحلیل کرده اند. در تحلیل این سمبل ها به دیگر آثار او نظیر نامه ها و سفرنامه هایش کمتر توجه شده است و همچنین ارتباط ساختاری اشعار او کمتر مورد توجه بوده است. نیما در نامه هایش خود را شاعر و نویسنده سیاسی نمی داند و درباره بن مایه اشعارش مطالبی به دست داده است که نشان می دهد مهمترین دغدغه اش تثبیت شعر نو و موفقیت آن بوده است و همین مضمون را در اشعارش منعکس کرده است. در مقاله حاضر تلاش شده است تا با خوانشی هرمنوتیکی، سمبل های شعر نیما در پیوند با این مضمون تحلیل شوند. در تحلیل این سمبل ها گاهی نمونه هایی از دیگر آثار نیما نیز نقل شده است. همچنین به منظور دستیابی به ساختار کلی اشعار وی، حوزه های معنایی سمبل هایش، با خوانشی ساختارگرایانه، در دسته های زیر تحلیل شده است: ۱) سمبل های مربوط به نور و روشنایی؛ ۲) سمبل های مربوط به حیوانات و پرندگان؛ ۳) سمبل های مربوط به کاشتن، درخت، گل و گیاه؛ ۴) سمبل های مربوط به دریا و آب؛ ۵) سمبل های مربوط به خانه؛ ۶) دیگر سمبل ها.

کلیدواژه ها:

نیما یوشیج ، سمبل ، هرمنوتیک ، حوزه های معنایی