بررسی ویژگی های پست مدرن در آثار ابوتراب خسروی و بیژن نجدی

داستان های پست مدرنیستی تلفیقی از دنیای واقعی و فراواقعی هستند که ویژگی های فراوانی را در خود دارند و مهم­ترین ویژگی های این نوع داستان ها حضور مشخص راوی، داستان، درهم ریختگی زمانی و عدم توالی، ابهام، تعدد راویان و بی هویتی است. در این مقاله با هدف شناخت ویژگی­های پست­مدرنیسم در آثار نویسندگان ایرانی، برخی آثار بیژن نجدی و ابوتراب خسروی به روش توصیفی- تحلیلی به شیوه انتخاب موردی، براساس مولفه­های مکتب پست­مدرن مورد بررسی قرار گرفته و این ویژگی­ها در آن­ها تحلیل و مقایسه شده است. ابوتراب خسروی غالبا در داستان های پست­مدرن خود از شخصیت های بدون هویت نام می­برد و با حروف الفبا از آن­ها یاد می­کند، راویان متعدد و رفت و برگشت های زمانی و حضور راوی- نویسنده در داستان و کاربرد عناصر بینامتنی به صورت بازنویسی از ویژگی های این نویسنده است. بیژن نجدی نیز در آثار خود مستقیما با خواننده وارد گفت­وگو شده درباره داستان توضیح می دهد. شخصیت­های وی نیز یا نامی ندارند یا دارای نام های تکراری اند؛ از این رو هویت مشخصی ندارند. توالی روایت نیز در داستان های وی به دلیل رفت و برگشت های متعدد به هم می ریزد. بینامتنیت نیز به صورت برداشت های اسطوره ای در داستان های وی حضور دارد.

کلیدواژه ها:

بیژن نجدی ، ابوتراب خسروی ، پست مدرن ، راوی ، بینامتنیت