فناوری های نوین آموزشی و سرمایه فکری بر کار معلمین

فناوری آموزشی، که توسط انجمن ارتباطات و فناوری آموزشی آمریکا (AECT) تعریف شده، عبارت است از «مطالعه تسهیل یادگیری و بهبود عملکرد با استفاده از طراحی، توسعه، به کارگیری، مدیریت و ارزیابی فرآیندها و منابع تکنولوژیک مناسب». آشنایی با فناوری های نوین آموزشی به ما می آموزد که این حوزه، فراتر از ابزارهای فیزیکی مانند رایانه و تبلت، مبانی نظری، الگوریتم های یادگیری و روش های طراحی آموزشی را نیز در بر می گیرد. جایگاه این فناوری نوین آموزشی در نظام تعلیم و تربیت امروز به حدی حیاتی و برجسته شده که به ستون فقرات تحول آموزشی بدل گشته است. این اهمیت به گونه ای است که حتی پیش بینی می شود آموزش سنتی به زودی جای خود را به مدلی کاملا مبتنی بر فناوری های نوین آموزشی دهد. در این راستا، کاربرد فناوری های نوین آموزشی در مدارس، از جمله بارزترین مصادیق این تحول شگرف محسوب می شود. آشنایی با فناوری های نوین آموزشی مستلزم درک ویژگی ها و عناصر اصلی تشکیل دهنده آن است. عنصر حیاتی دیگر، قابلیت انطباق است که به فناوری های نوین آموزشی این توانایی را می دهد تا با سن، سطح تحصیلی و سبک های یادگیری مختلف دانش آموزان سازگار شود. این انعطاف، پایه و اساس کاربرد فناوری های نوین آموزشی در مدارس به صورت شخصی سازی شده است.یکی از اهداف اصلی فناوری های نوین آموزشی، پشتیبانی از یادگیری فعال است. این فناوری ها به جای ارائه منفعل اطلاعات، learners را به تعامل، اکتشاف و تفکر انتقادی ترغیب می کنند. از طریق شبیه سازی ها و محیط های تعاملی، یادگیری را عمیق تر و پایدارتر می سازند. یکی از ویژگی های کلیدی که تحولی در سنجش ایجاد کرده، ارزیابی مبتنی بر کامپیوتر است. این ویژگی ها در کنار هم، فناوری نوین آموزشی را به موتور محرک تحول در نظام تعلیم و تربیت تبدیل کرده اند. تکنولوژی آموزشی را می توان به عنوان یک ابزار و روش برای ارتقای کیفیت و کارایی آموزش مورد استفاده قرار داد، که باعث تغییر در تدریس آنان می شود، پس باید معلمان بتوانند آگاهی کامل از نقش فناوری در کارایی تدریس و یادگیری داشته باشند تا بتوانند خود را با تغییرات فناوری آموزشی سازگار کنند.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، سرمایه فکری ، معلمین