بررسی تاثیر استفاده از شیوه های درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی بر افزایش میزان تاب آوری دانش آموزان شهرستان اردبیل سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴

هدف از این مطالعه، ارزیابی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی در افزایش تاب آوری دانش آموزان می باشد. این پژوهش به صورت آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان سال دوازدهم شهرستان اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. در این مطالعه، ۳۰ نفر از دانش آموزانی که دارای سطح اضطراب بالایی بودند، به طور هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم بندی شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی قرار گرفتند. این جلسات شامل تمرینات عملی و نظری بودند که به دانش آموزان کمک می کردند تا مهارت های لازم برای مدیریت استرس و افزایش تاب آوری را فرا بگیرند. ابزار اصلی پژوهش، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون بود که برای سنجش میزان تاب آوری دانش آموزان استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که مداخله درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی موجب افزایش معنادار تاب آوری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (p<۰.۰۰۱). این یافته ها به وضوح نشان می دهند که درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در ارتقای تاب آوری دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد. نتایج این پژوهش می تواند به معلمان، مشاوران و متخصصان روان شناسی کمک کند تا از این شیوه درمانی در راستای بهبود سلامت روان دانش آموزان و افزایش تاب آوری آن ها بهره برداری کنند. همچنین، این مطالعه می تواند به عنوان یک الگو برای پژوهش های آینده در زمینه تاثیر روش های درمانی بر روی دانش آموزان و جوانان در شرایط مشابه مورد استفاده قرار گیرد. به طور کلی، نتایج این پژوهش تاکید می کند که استفاده از درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک راهکار موثر در کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری در دانش آموزان به شمار آید.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی&ndash ، رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی ، تابآوری ، دانش آموزان