بیماری اوریون: چالش های فعلی واکسن و چشم اندازهای آینده

اوریون یک بیماری ویروسی میباشد عامل بیماری یک پارامیکسوویروس، دارای RNA تک رشته ای است .انسان ها تنها میزبان شناخته شده هستند و بیماری از طریق قرار گرفتن در معرض قطرات و بزاق گسترش می یابد. اولین واکسن اوریون در سال ۱۹۶۷ در ایالات متحده و در سال ۱۳۴۶ در ایران تولید شد. در سال ۱۹۷۷ ساخت و معرفی واکسن سه گانه سرخک-اوریون-سرخجه (MMR) واکسیناسیون اوریون را در کودکان خردسال بیشتر تسهیل کرد.درحال حاضر پنج دهه از مصرف واکسن اوریون در جهان و ایران می گذرد.در واقع قریب به نیم قرن است که به عنوان یک بیماری قابل پیشگیری با واکسن تعریف شده است . اگرچه توسعه و استقرار واکسن اوریون در کنار برنامه و پیشگیرانه واکسیناسیون میتواند محافظت طولانی مدت ایجاد کند و عفونت های جهانی اوریون از طریق واکسیناسیون کنترل شده اند، اما شیوع آن همچنان در جمعیت هایی با پوشش واکسیناسیون بالا در حال افزایش بوده،و ویروس عفونی همچنان یک تهدید برای سلامت عمومی در سراسر جهان است . در طول این مدت، تغییرات ژنوتیپی و انتی ژنی موجب ثبت افزایش مجدد عفونت های اوریون در سراسر جهان شده است. بررسی پیش رو، ویروس شناسی اوریون، عوارض بیماری و واکسن های دارای مجوز اوریون و پاسخ های ایمنی معمول ایجاد شده پس از واکسیناسیون اوریون را بررسی می کند. علاوه بر این، محدودیت ها و چالش های واکسن های اوریون را مورد بحث قرار داده سعی بر ارائه راه کارهایی برای بهبود کیفیت واکسن می باشد .

کلیدواژه ها:

اوریون ، واکسن ، ایمنی ، اثربخشی ، چالش