اثر تعاملی فناوری های سبز و توسعه مالی بر ضریب ظرفیت بار زیست محیطی در ایران: رویکرد نوین ARDL و علیت گرنجری فوریه مبتنی بر بوت استراپ

این پژوهش به بررسی اثر فناوری های سبز، توسعه مالی و تعامل آن ها بر ضریب ظرفیت بار (LCF) زیست محیطی ایران طی سال های ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۱ می پردازد. LCF با نسبت ظرفیت زیستی اکوسیستم به ردپای اکولوژیکی محاسبه می شود و شاخصی برای سنجش پایداری محیط زیست است. برای تحلیل روابط، از مدل خودرگرسیون با وقفه های توزیعی فوریه (F-ARDL) و آزمون علیت گرنجری فوریه تودا-یاماموتو (F-TY) مبتنی بر بوت استراپ استفاده شده است. نتایج نشان می دهد اثر بلندمدت توسعه مالی بر LCF غیرخطی بوده و به سطح فناوری های سبز وابسته است؛ به طوری که افزایش فناوری های سبز اثر منفی توسعه مالی بر محیط زیست را کاهش می دهد. همچنین رابطه علی از فناوری های سبز و توسعه مالی به LCF تایید شده است. یافته ها نشان می دهد مصرف انرژی تاثیر منفی و معناداری بر LCF دارد و فرضیه منحنی ظرفیت بار (LCC) برای ایران معتبر است. استحکام نتایج با تغییر شاخص فناوری های سبز و نوع برآوردگر نیز تایید شده است. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند توسعه ابزارهای مالی و سرمایه گذاری در فناوری های سازگار با محیط زیست می تواند به افزایش پایداری زیست محیطی کشور کمک کند.

کلیدواژه ها:

Green Technologies ، Financial Development ، Load Capacity Factor ، Interaction Effect ، Fourier ARDL ، Iran ، فناوری های سبز ، توسعه مالی ، ضریب ظرفیت بار ، اثر تعاملی ، ARDL فوریه ، ایران