بازخوانی نظریه وحدت شخصیه وجود از گذار نقد انگاره اطلاق لابشرط مقسمی

شناخت و معرفی مبدا و حقیقت هستی همواره بزرگترین دغدغه اندیشمندان بوده است و در این راستا تبیین های گوناگونی از سوی ایشان ارائه شده است؛ از جمله نگاه تباینی بین موجودات عالم و علت هستی بخش از منظر مشاء و یا نگاه وحدت تشکیکی و تصویر وجود رابط برای خلق نسبت به هستی خداوند از منظر صدرا و یا نگاه وحدت شخصی به عالم و اثبات یک وجود در عالم و شان و تجلی دانستن باقی موجودات نسبت به این هستی مطلق از منظر عارفان. در این میان دیدگاه اخیر به دو نحو بیان شده است: لابشرط قسمی و مقسمی. نگارنده در این مقاله درصدد است با بیان اشکالات منطقی و هستی شناسانه نظریه لابشرط مقسمی به رد آن پرداخته و با تحکیم و تقویم تصویر لابشرط قسمی و همین طور اصلاح برخی مقدمات بین دو نظریه وحدت تشکیکی و وحدت شخصیه وجود جمع نموده و دیدگاهی نو در این خصوص ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

عرفان نظری ، وحدت تشکیکی ، وحدت شخصی ، لابشرط قسمی ، لابشرط مقسمی ، تداخل وجودات