چرایی انکار ولایت امیر مومنان(علیه السلام) با وجود اذعان به فضائل ممتاز ایشان

ولایت بر مردم، حق ذاتی و انحصاری خدای متعال است. خداوند حق خود را به برگزیدگانش، پیامبران و اوصیای ایشان واگذار کرده است. امیرالمومنین(علیه السلام) وصی پیامبر خاتم(صلی الله علیه واله) دارای فضائل و امتیازات انحصاری هستند که قرآن کریم و روایات نبوی به آن دلالت می کنند. ایشان در احتجاجات و مناشدات خویش بر حق ولایت بر دیگران، به آن فضائل استناد و استدلال می نمودند. با وجود اذعان مخالفان بر فضائل حضرت، آنان هیچ گاه حاضر به تن دادن به ولایت او نشدند. این، مسئله ای است که شگفتی حق طلبان را در طول تاریخ برانگیخته است. هدف از این پژوهش، بررسی علل عدم پذیرش امیرالمومنین۷ از سوی شماری از مردم، چه به هنگام تعیین خلیفه یکم و چه سوم، با وجود اذعان به فضائل ایشان می باشد. این تحقیق به روش توصیفی- تحلیلی و با گردآوری کتابخانه ای مطالب انجام یافته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که زمینی انگاری و قبیله گرایی، عدل علوی، علل روانی ای همچون حسادت، حرص، بخل، حقد و عداوت، و نیز پایبندی بر عهدنامه «صحیفه»، ازجمله دلایل انکار و رویگردانی از ولایت امیرالمومنین(علیه السلام) بود.

کلیدواژه ها:

انکار ، روی گردانی ، ولایت ، امیرالمومنین(ع) ، فضایل