درآمدی بر نظریه عملی شواب در برنامه های درسی آموزش عالی

ادغام نظریه و عمل یکی از چالش های اصلی در تربیت معلم و آموزش عالی است. این پژوهش با هدف ارائه مدلی منسجم و عملی برای برنامه ریزی درسی آموزش عالی مبتنی بر نظریه عملی شواب انجام شد. روش پژوهش، کیفی و از نوع تحلیل محتوا بود که اسناد بالادستی، ادبیات نظری و مطالعات پیشین به صورت هدفمند بررسی شدند. یافته ها نشان داد که نظریه عملی شواب، با تاکید بر قضاوت حرفه ای، تصمیم گیری موقعیتی، بازاندیشی و مشارکت ذی نفعان، می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های کارورزی و برنامه های درسی دانشگاهی فراهم کند. بر اساس نتایج، الگوی پیشنهادی شامل ابعاد کلیدی برنامه ریزی درسی از جمله اهداف، روش های یاددهی–یادگیری، محتوا، ارزشیابی، منطق برنامه، پیش نیازها، نقش استاد راهنما، استاد–مربی و مدیریت آموزشی است. این الگو، دانشجویان را به فراتر رفتن از یادگیری نظری خطی هدایت کرده و محیطی عملی، مشارکتی و تامل محور برای توسعه حرفه ای آنان فراهم می سازد. اجرای چنین مدلی می تواند به کاهش شکاف دیرینه «نظریه–عمل» در آموزش عالی کمک کرده و کیفیت یادگیری و توانمندی حرفه ای دانشجویان را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

نظریه عملی شواب ، برنامه ریزی درسی ، آموزش عالی ، ادغام نظریه و عمل.