بررسی رابطه میان پرخاشگری و سازگاری اجتماعی در دانش آموزان دختر پایه ششم دبستان شهر مشهد ناحیه تبادکان

پرخاشگری یکی از مشکلات شایع رفتاری در دوران کودکی و نوجوانی است که می تواند پیامدهای منفی گسترده ای بر سلامت روان، روابط اجتماعی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان بر جای گذارد. از سوی دیگر، سازگاری اجتماعی به عنوان یکی از شاخص های مهم سلامت روان، نقش اساسی در نحوه تعامل فرد با محیط اجتماعی، همسالان و رعایت هنجارها و قوانین اجتماعی ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تعیین رابطه بین پرخاشگری و سازگاری اجتماعی در دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهر مشهد بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی با رویکرد کمی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۲۰ نفر از دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی ناحیه تبادکان شهر مشهد بود که به روش پیمایشی مورد بررسی قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه خشم کودکان نیلسون و همکاران (۲۰۰۰ ) استفاده شد. پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. داده ها با بهره گیری از آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین پرخاشگری و مولفه های سازگاری اجتماعی شامل روابط با همسالان، روابط با مراجع قدرت، ناکامی و مهارت های بین فردی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به طور کلی، کاهش سازگاری اجتماعی با افزایش سطح پرخاشگری بدنی در دانش آموزان همراه بود. بر اساس نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گرفت که تقویت سازگاری اجتماعی و مهارت های اجتماعی نقش مهمی در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه دانش آموزان دارد. بنابراین، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی و مداخله ای در مدارس با محوریت آموزش مهارت های اجتماعی و مدیریت هیجانات می تواند در پیشگیری و کاهش پرخاشگری موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، سازگاری اجتماعی ، مهارت های اجتماعی.