مقایسه تحولات دیجیتال نظام های آموزش در ایران و ایتالیا

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی به عنوان یکی از مهم ترین الزامات عصر حاضر، نقشی تعیین کننده در ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری، کاهش نابرابری های آموزشی و آمادگی نیروی انسانی برای آینده ایفا می کند. با این حال، نحوه سیاست گذاری، اجرا و پیامدهای این تحول در کشورها، متاثر از زمینه های فرهنگی، اقتصادی، نهادی و سطح توسعه دیجیتال آن ها متفاوت است. پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل تطبیقی رویکردها و مدل های سیاست گذاری تحول دیجیتال در نظام های آموزشی ایران و ایتالیا انجام شده و می کوشد ضمن شناسایی شباهت ها و تفاوت های بنیادین و فنی این دو نظام، زمینه استخراج درس های سیاستی و ارائه چارچوبی بومی سازی شده و عدالت محور برای نظام آموزشی ایران را فراهم سازد. این پژوهش از نظر رویکرد، کیفی و از نظر روش، مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل تطبیقی است. داده ها از طریق بررسی و تحلیل اسناد بالادستی، گزارش های ملی و بین المللی، مقالات علمی و پژوهش های معتبر گردآوری شده اند. در بخش تطبیقی، از روش چهارمرحله ای جورج بردی شامل توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه استفاده شده است. تحلیل ها بر چهار محور اصلی زیرساخت های فناوری آموزشی، سیاست گذاری و حکمرانی دیجیتال، آمادگی حرفه ای معلمان و کیفیت آموزش الکترونیک متمرکز بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ایران و ایتالیا اگرچه در پذیرش ضرورت تحول دیجیتال اشتراک نظر دارند، اما در اولویت های راهبردی، مدل های حکمرانی و سازوکارهای اجرایی تفاوت های معناداری دارند. تمرکز ایران عمدتا بر توسعه زیرساخت و تحقق عدالت آموزشی است، در حالی که ایتالیا بر نوآوری، کیفیت یادگیری و ارتقای یستگی های دیجیتال انسانی تاکید دارد. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای تدوین سیاست های بومی، متوازن و پایدار تحول دیجیتال در نظام آموزشی ایران فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، نظام آموزشی ، تحلیل تطبیقی ، سیاست گذاری آموزشی ، زیرساخت های فناوری.