تحلیل رابطه میان مهارت نوشتار فارسی و موفقیت تحصیلی دانشجویان

مهارت نوشتار، به عنوان یکی از ستون های اصلی سواد آکادمیک، نقشی فراتر از انتقال صرف اطلاعات ایفا می کند و به مثابه ابزاری برای تفکر انتقادی، سازمان دهی دانش و استدلال منطقی عمل می نماید. این مقاله با روش شناسی توصیفی-تحلیلی و رویکردی مروری، به بررسی رابطه مستقیم و معنادار میان سطح توانمندی دانشجویان در نگارش فارسی و میزان موفقیت تحصیلی آنان در نظام آموزش عالی ایران می پردازد. مسئله اصلی این است که مهارت نوشتار، اغلب به عنوان یک «مهارت نرم» جانبی نگریسته شده و جایگاه بایسته خود را در برنامه ریزی های درسی و فرآیندهای آموزشی دانشگاهی، به ویژه در رشته های غیر علوم انسانی، پیدا نکرده است. یافته های حاصل از مرور نظام مند پژوهش های پیشین نشان می دهد که ضعف در مهارت های نوشتاری منجر به پیامدهایی چون یادگیری سطحی، ناتوانی در صورت بندی استدلال های علمی، افت نمرات در آزمون های تشریحی و چالش های جدی در تدوین پایان نامه و رساله می شود. این پژوهش نتیجه گیری می کند که موفقیت تحصیلی، پیوندی ناگسستنی با توانایی دانشجو در برقراری ارتباط مکتوب، دقیق و منسجم دارد و گذار از رویکرد تقلیل گرایانه به نوشتار (به عنوان درسی عمومی و ابتدایی) به یک رویکرد یکپارچه و بین رشته ای («نوشتن در سراسر برنامه درسی») یک ضرورت استراتژیک برای ارتقای کیفیت آموزش عالی است. در نهایت، راهکارهای کاربردی در سه سطح سیاست گذاری، مدیریت دانشگاهی و کنشگران آموزشی برای تقویت این مهارت بنیادین ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

مهارت نوشتار ، موفقیت تحصیلی ، آموزش عالی ، نگارش علمی ، تفکر انتقادی.