تصویر جنگ در شعر دفاع مقدس با تمرکز بر آثار قیصر امین پور و سید حسن حسینی

شعر دوره ی جنگ با همه ضعف هایش، کاملا یک کار ارزشی است زیرا واکنشی تند در برابر هجوم یک بیگانه است. هجوم که از قبل تعیین تکلیف نکرده است و کشور آمادگی رویارویی با این حادثه را ندارد و با کمترین و ساده ترین مهمات می خواهد جلوی این مهاجم را بگیرد. شاعر هرچه در دست دارد برای مقابله با دشمن به کار می گیرد. شعر دوره ی بحران فقط در پی این است که پیام را به شنونده برساند لذا در پی کارکرد ادبی نیست و تنها به کارکرد انگیزشی، عاطفی، ارجاعی و همدلی توجه دارد. ادبیات دوره ی جنگ مطابق نیاز دوره ی بحران، بیش تر حالت برانگیزندگی و تهییجی و آماده کردن مردم برای حضور در میدان های جنگ را دارد. مضمون پردازی، کیفی سازی و پختگی را که محتاج زمان آرامش است باید از ادبیات دوره ی فراغت و آسایش یعنی بعد از جنگ انتظار داشت. شاعران دوره ی جنگ می خواستند اثر تولید شده ی آن ها هرچه سریع تر از طرف امواج رادیویی و روزنامه ها به خط اول برسد باید شعری گفته می شد که در عملیات ها انرژی و روحیه ایجاد کند و در واقع می بایست به همراه ادوات جنگ به دست رزمندگان می رسید حتی گاهی کسانی را ملزم به خواندن این شعرها و قبل از شروع عملیات ها می کردند. حتی گاهی بیشتر در حال و هوای نوحه ها و سرودها نمود پیدا می کرد تا در جذب مخاطبان موفقیت بیشتری داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تصویر جنگ ، دفاع مقدس ، آثار تصویر جنگ در شعر حسن حسینی