بررسی معانی ثانویه جملات استفهامی در داستان رستم و سهراب

این پژوهش به بررسی کارکرد جملات استفهامی در داستان رستم و سهراب از شاهنامه فردوسی می پردازد و نقش آنها را در پیشبرد روایت و شخصیت پردازی تحلیل می کند. موضوع پژوهش شناسایی معانی ضمنی این پرسش ها از جمله تعجب، انکار، سرزنش، تاکید و تامل در سرنوشت است که فراتر از انتقال اطلاعات فضای دراماتیک و عاطفی داستان را شکل می دهند. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل متن شاهنامه نسخه خالقی مطلق (۱۳۸۶) با رویکرد نقد زبانی و بلاغی و استفاده از مطالعات کتابخانه ای است. در این راستا نمونه هایی از ابیات مرتبط انتخاب و به صورت دقیق بررسی شده اند تا کارکردهای چندگانه استفهام ها مشخص شود. نتایج نشان می دهد که این جملات در لحظات کلیدی مانند رویارویی رستم و سهراب، کشف هویت و مرگ سهراب، تنش های عاطفی و حماسی را تقویت می کنند و تضاد میان غرور پهلوانی و شکنندگی انسانی را آشکار می سازند. این پرسش ها با نمایش تردیدها، ندامت و حیرت شخصیت ها لایه های عمیق تری به روایت می افزایند و خواننده را به تامل در پیچیدگی های تقدیر و هویت وا می دارند. همچنین، با برجسته کردن ناآگاهی رستم و سهراب از پیوند خونی،شان به تراژدی داستان عمق می بخشند و ابعادی چندلایه به آن می دهند. دستاورد پژوهش روشن ساختن نقش بلاغی استفهام ها در پیوند حماسه و تراژدی و ارائه الگویی برای تحلیل های مشابه در متون ادبی فارسی است. این یافته ها در مطالعات زبان شناسی، روایت شناسی و نقد ادبی کاربرد دارند و درک جامع تری از هنر فردوسی در خلق اثری چندلایه و تاثیرگذار فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

شاهنامه فردوسی ، رستم و سهراب ، جملات استفهامی ، معانی ثانویه ، بلاغت