بررسی مقایسهای روایت زنانه در آثار نویسندگان زن و مرد معاصر با تکیه بر دو رمان عادت می کنیم اثر زویا پیرزاد و نیمه غایب اثر حسین سناپور

داستان نویسی ایران هم مثل سایر حوزه های تخصصی علمی و هنری و زمینه های شغلی و اجتماعی در آغاز اختصاص به مردان داشت. بر همین اساس حتی موضوعات زنانه و زندگی و مسائل زنان هم در داستان معاصر ایران ابتدا توسط نویسندگان مرد مورد توجه قرار گرفت. مدتها طول کشید تا زنان ایرانی توانستند با ورود به عرصه داستان نویسی روایت خودشان از زندگی و مشکلات زنان را ارائه نمایند. مقایسه روایت نویسندگان زن و مرد از زندگی و مسائل زنان میزان توفیق هر گروه در ارائه تصویری دقیق تر، واقع بینانه تر و قابل قبول تر از زن ایرانی را پیش رو خواهد گذاشت. بر همین اساس در این پژوهش دو رمان عادت می کنیم از زویا پیرزاد و نیمه غایب از حسین سناپور که هر دو به روایت زندگی زنان پرداخته اند، مورد بررسی و مطالعه قرار گرفته اند تا میزان توفیق هر کدام در روایت زنانه مشخص و شباهتها و تفاوت های نگاه و روایت آنها آشکار گردد. نتایج تحقیق نشان می دهد که هدف مشترک هر دو داستان نویس بیان نابرابری های میان زنان و مردان در جامعه است تا از این طریق علاوه بر آنکه همگان با محدودیت هایی که برای جنس زن وجود دارد آشنا می شوند؛ گامی در جهت رفع تبعیض بردارند، اما آنچه متمایز کننده این رمان هاست قدرت اثر در برانگیختن حس هم ذات پنداری در میان زنان است که در داستان خانم پیرزاد قوی تر دیده می شود. همین حس باعث به وجود آمدن عواطف و احساسات مشترک می شود و میان مخاطب و اثر قرابت و نزدیکی ایجاد می کند. دیگر اینکه حسین سناپور اگرچه از نظر مضامین روایت زنانه موفقی ارائه داده است اما از نظر فرم و زبان در مقایسه با خانم پیرزاد اثر او خالی از حس زنانه ای است که با خواندن رمان های نویسندگان زن احساس می شود.

کلیدواژه ها:

روایت زنانه ، رمان ، نویسندگان مرد و زن ، زویا پیرزاد ، حسین سناپور