تحلیل و بررسی نقش محیط آموزشی در شکل گیری اعتمادبه نفس دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 14
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NHLECONF01_1993
تاریخ نمایه سازی: 13 دی 1404
چکیده مقاله:
محیط آموزشی به عنوان بستری پویا و تاثیرگذار، نقش محوری در شکل گیری اعتمادبه نفس دانش آموزان ایفا می کند و از طریق تعاملات روزمره، ساختار فضایی و روابط انسانی، پایه های خودباوری را استوار یا سست می سازد. تحلیل این نقش نشان می دهد که فضاهای فیزیکی منظم و جذاب، مانند کلاس هایی با نور طبیعی، مبلمان ارگونومیک و گوشه های خلاقانه، حس امنیت و تعلق را القا می کنند و دانش آموز را به کاوش آزادانه تشویق می نمایند، جایی که شکست به عنوان بخشی از فرآیند یادگیری پذیرفته می شود نه تهدید. روابط معلم-شاگردی گرم و حمایتی، که بر پایه احترام متقابل و بازخورد سازنده استوار است، اعتمادبه نفس را از طریق تایید مداوم و الگوسازی مثبت تقویت می کند، معلمان با شناخت تفاوت های فردی، هر دانش آموز را به سوی نقاط قوتش هدایت می کنند و ترس از قضاوت را کاهش می دهند. جو کلاس مشارکتی، با فعالیت های گروهی و بحث های دموکراتیک، حس ارزشمندی جمعی را پرورش می دهد و دانش آموزان را از حاشیه به مرکز توجه می آورد، این محیط جایی است که صدای هر فرد شنیده می شود و مشارکت فعال، خودکارآمدی را افزایش می دهد. بررسی روانشناختی حاکی از آن است که محیط های رقابتی ناسالم، مانند مقایسه مداوم نمرات، اعتمادبه نفس را تضعیف می کند، در حالی که رویکردهای مشارکتی بر پیشرفت فردی تمرکز دارند و ذهنیت رشد را جایگزین ذهنیت ثابت می سازند. نقش فناوری در این محیط حیاتی است؛ ابزارهای دیجیتال تعاملی مانند تخته های هوشمند و اپ های آموزشی، یادگیری را شخصی سازی می کنند و موفقیت های کوچک را جشن می گیرند، که این امر چرخه مثبت اعتمادبه نفس را تسریع می نماید. تعامل با همسالان نیز کلیدی است، گروه بندی های متنوع بر اساس علایق نه سطوح، همکاری را ترویج می دهد و مهارت های اجتماعی را با اعتمادبه نفس عاطفی پیوند می زند. چالش های محیطی مانند شلوغی بیش از حد یا کمبود منابع، با خلاقیت معلم جبران می شود، مانند تبدیل راهروها به فضاهای یادگیری یا استفاده از مواد بازیافتی برای پروژه ها، که حس ابتکار را تقویت می کند. مطالعات آموزشی تاکید دارند که محیط های فراگیر با توجه به نیازهای ویژه، مانند صندلی های تنظیم شونده برای دانش آموزان با مشکلات حرکتی، برابری را تضمین می کنند و همه را به موفقیت باورمند می سازند. در نهایت، مدیریت عاطفی محیط، با ایجاد قوانین شفاف و روتین های آرامش بخش مانند دقایق تنفس، استرس را مدیریت می کند و تمرکز را بر پتانسیل های درونی معطوف می سازد، این رویکرد نه تنها اعتمادبه نفس تحصیلی را ارتقا می دهد بلکه پایه ای برای اعتمادبه نفس مادام العمر فراهم می آورد، جایی که دانش آموزان خود را شایسته چالش ها و دستاوردها می دانند و به عنوان افراد مسئول و توانمند قدم در جهان واقعی می گذارند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
بیت اله صالحی
کارشناسی ارشد شناسایی و کنترل علف های هرز، دانشگاه آزاد اسلامی واحد میاندوآب
مصطفی باقرنژاد میاندوآب
دانش آموخته ی کارشناسی ارشد تربیت بدنی
هاشم هاشم پوربنابی
دانش آموخته ی کارشناسی آموزش ابتدایی ، دانشگاه فرهنگیان علامه امینی
حمید کاظمی زاد
دانش آموخته ی کارشناسی دبیری شیمی ، دانشگاه لرستان