بررسی رابطه ی سعادت وفضیلت از دیدگاه امام خمینی و خواجه نصیر الدین طوسی

فضیلت وسعادت دو مفهوم مرتبط با اخلاق وزندگی انسان هستند.فضیلت به معنای صفات وخصلت های نیکو وپسندیده ای است که انسان را به سوی کمال وتعالی هدایت می کند .سعادت،در مقابل به حالت خوشبختی وکامیابی در زندگی اطلاق می شود .بسیاری ازمکاتب اخلاقی معتقدند که زندگی براساس فضیلت ،راه رسیدن یه سعادت است.فضیلت مندی واخلاق مداری ،زمینه ساز و شرط لازم بای دستیابی یه سعادت است.فیلسوفان فضیلت گرا علاوه بر طرح این سوال که فضیلت چیست؟ وچگونه به دست می آید این را هم می پرسند که آیا فضیلت سودمند است؟منظور آن ها این بود که آیا فضیلت ،سعادت به بارمی آورد.اما ایشان فقط خواستار این نیستند که بدانند آیا فضیلت به سعادت می انجامد یا نه؟این را هم می خو اهندبدانند که آیا برای نیل به سعادت کسب فضیلت امری است واجب وناگزیر،آیا برای این که سعادتمندباشیم واجب است انسان خوبی باشیم .برخی از فیلسوفان در مورد چگونگی ارتباط با یکدیگر اختلاف دارند ابتدا به صورت مختصر به بررسی آراء ونظرات مکاتب مختلف پرداخته سپس نظر امام و خواجه را بیان می کنیم.

کلیدواژه ها:

سعادت ، فضیلت ، رذیلت ،