مبنای نظری آثار انتقال مالکیت در حقوق ایران

انتقال مالکیت، یکی از مهم ترین مفاهیم در حقوق مدنی ایران است که آثار گسترده ای بر روابط قراردادی، اقتصادی و اجتماعی دارد. قانون مدنی ایران که متاثر از فقه امامیه و حقوق فرانسه است، میان ایجاد تعهد به انتقال و تحقق واقعی انتقال مالکیت تفکیک قائل شده است. با این حال، زمان دقیق تحقق انتقال و آثار مترتب بر آن، به ویژه در عقود معوضی چون بیع، همواره محل اختلاف نظر فقها و حقوقدانان بوده است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی و تطبیقی، به بررسی مبانی نظری آثار انتقال مالکیت در فقه و حقوق ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اصل، انتقال مالکیت در زمان انعقاد عقد است؛ اما در مواردی چون شرط تقدیم یا تاخیر انتقال، ثبت رسمی اموال غیرمنقول، و عقود خاص مانند بیع اسنادی یا لیزینگ، زمان و آثار انتقال تابع شرایط خاص قانونی و قراردادی است.

کلیدواژه ها:

انتقال مالکیت ، عقد بیع ، زمان انتقال ، فقه امامیه ، ثبت رسمی ، شرط تاخیر و تقدم.