جلوه های تعلیم و تربیت در ادب فارسی

یکی از اهداف مهم ادبیات، کمک به انسان و کمال گرایی اوست تا در این راستا، بتواند با استفاده از دیدگاه های تربیتی، اجتماعی و آموزه های حکمی خود را بهتر بشناسد و از طریق خودشناسی به خدا شناسی برسد. زیرا دستورات اخلاقی و شیوه های ارزنده تربیتی، در شکل گیری شخصیت و هویت انسان و جایگاه رفیع او تاثیر بسزایی دارد، به همین دلیل مبارزه با پستی ها، پرورش روح انسانیت، فضایل اخلاقی، در سرتاسر متون ادبی مشهود است و می تواند با جلب انسان های پاک نهاد و طالب فضیلت و معرفت، به سوی کرامت های انسانی، علاوه بر سوق دادن آنها به راه کمال اخلاق و انسانیت، علم و راه های فراگیری انواع علوم، تربیت و پرورش قوه بیان، رشد توانایی های عقلی و تفکر درباره تصورات ذهنی و هدایت به سوی حقیقت را نیز به انسان می آموزد. همچنین بهترین جایگاه برای آشنایی بیشتر با نظرات حکما و اندیشمندان بزرگ درباره تعلیم و تربیت و عوامل موثر بر آن است. از طرفی نگاه و اندیشه های دینی این سخنوران در امر تربیت و ابراز آن در نوشته هایشان، بسیار قابل تامل است. ازین رو در این مقاله ضمن پرداختن به ارزش علم و اخلاق و تربیت و هدف آن از دیدگاه اسلام، به بررسی نظرات و سخنان حکمیان و سخنوران ادب فارسی در این زمینه می پردازیم.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، علم ، اخلاق و تربیت اسلامی ، هدایت ، تعالی