تحلیل جامع فرایند بین المللی سازی دانشگاه ها: از اهداف تا پیامدها با نگاهی به بستر آموزش عالی ایران

در سال های اخیر، بین المللی سازی آموزش عالی به عنوان یک فرایند کلیدی در نظام های دانشگاهی، نقش مهمی در ارتقای کیفیت، اعتبار علمی، و رقابت پذیری دانشگاه ها ایفا می کند. این رویکرد، نه تنها معیاری برای سنجش عملکرد موسسات آموزش عالی، بلکه ابزاری استراتژیک برای پاسخ گویی و اثربخشی در سطح ملی و بین المللی تلقی می شود. پژوهش حاضر با رویکردی نظری-تحلیلی و با بهره گیری از روش تحلیل محتوای موضوعی منابع علمی، به بازخوانی مبانی نظری و اهداف بین المللی سازی آموزش عالی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که بین المللی سازی مفهومی چندوجهی است که ابعاد مختلفی چون اقتصادی، آموزشی-درسی، فرهنگی-اجتماعی، سیاسی، و سازمانی را در بر می گیرد. این فرایند، با هدف ارتقای کیفیت یادگیری، جذب نخبگان، تقویت برند دانشگاهی، و کمک به صلح جهانی، به عنوان یک ضرورت در عصر جهانی شدن مطرح شده است. با این حال، موانعی نظیر چالش های فرهنگی، محدودیت زیرساخت ها، و وابستگی به بازارهای جهانی، روند تحقق آن را با مشکلاتی مواجه ساخته است. برای عبور از این موانع، راهبردهایی چون توسعه همکاری های بین المللی، بازنگری در برنامه های درسی، و تقویت سیاست های حمایتی دولت، پیشنهاد شده است. این پژوهش، با تبیین دقیق مولفه ها، استراتژی ها، و پیامدهای بین المللی سازی، چارچوبی نظری برای درک جامع این پدیده در آموزش عالی ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بین المللی سازی ، آموزش عالی ، دانشگاه ، راهبری دانشگاهی