بررسی تطبیقی چند الگوی عارضه یابی در مدیریت زنجیره تامین

تغییرات شتابان محیطی از یک سو و گستردگی حوزه های مباحث مطرح در مدیریت زنجیره تامین (تامین مواد اولیه و قطعات، تولید، فروش/خدمات پس از فروش، مدیریت بازگشتی ها و وارهایی) و تنوع رویکردهای مدیریت زنجیره تامین (ناب، چابک، تاب آور، پایدار و سایر رویکردها) از سوی دیگر و همچنین محدودیت های سازمان ها جهت بهبود و ارتقاء، همواره انتخاب مدل مناسب برای عارضه یابی و بهبود مدیریت زنجیره تامین و شناسایی نقاط قوت و ضعف و اولویت بندی آن ها را در جایگاه ویژه قرار می دهد. در این مقاله، با مروری بر برخی از مهم ترین روش های عارضه یابی زنجیره تامین یعنی مدل SCOR، مدل فیلیپس، مدل GSCF، مدل APQC و CSCMP، روش MMOG/LE، به کارگیری BSC و رویکرد مدل های بلوغ نقاط ضعف و قوت آنها بررسی شده و نکاتی قابل توجه مورد بحث قرار گرفته اند؛ بسیار محتمل است که رویکرد یا روش عارضه یابی و بهبود مدیریت زنجیره تامین در زنجیره های تامین و بنگاه های مختلف، لزوما مشمول رویکردهای ثابت و تکراری نباشند و از تلفیق دیدگاه های مختلف، خرده روایت های عارضه یابی و بهبود، متناسب با مقتضیات هر یک از زنجیره های تامین شکل بگیرند.

کلیدواژه ها:

مدیریت زنجیره تامین ، عارضه یابی ، بهبود ، اسکور ، GSCF ، APQC-PCF