نگرش برنامه ریزی شهری در آسیب شناسی عدم وجود مدیریت جامع و یکپارچه در محرومیت زدایی و کاهش فقر شهری

موضوع پژوهش به بررسی نقش نگرش برنامه ریزی شهری در شناسایی و تحلیل آسیب های ناشی از نبود مدیریت جامع و یکپارچه در روند محرومیت زدایی و کاهش فقر شهری می پردازد. این پژوهش به تبیین چگونگی تاثیر ضعف در هم افزایی مدیریتی بر ناکامی سیاست های فقرزدایی در مناطق شهری می پردازد. هدف از پژوهش حاضر نگرش برنامه ریزی شهری در آسیب شناسی عدم وجود مدیریت جامع و یکپارچه در محرومیت زدایی و کاهش فقر شهری بود. طرح پژوهش این مطالعه به روش کیفی انجام شد و جامعه آماری بخش کیفی در این مطالعه در برگیرنده اساتید، صاحب نظران و پژوهشگرانی است که تجربه کافی در خصوص مساله مورد مطالعه دارند، موضوع مورد مطالعه با تخصص دانشگاهی و تحصیلی آن ها متناسب است، از حداقل مدرک دکتری برخوردارند و همچنین در خصوص موضوع مورد مطالعه سابقه پژوهشی و تالیفی دارند. همچنین جامعه آماری مشتمل بر مدیران و مسئولان دستگاه های متولی محرومیت زدایی می باشند تعداد نهایی نمونه آماری در بخش کیفی زمانی که به اشباع نظری برسد تبیین می شود. در این مطالعه ابزار جمع آوری اطلاعات در بخش کیفی به شیوه میدانی خواهد بود و از روش کتابخانه ای و نیز بررسی تحقیقات و پژوهش های پیشین بهره خواهیم برد از شیوه تحلیل مضمون با نرم افزار MAXQDA نسخه ۱۲ و تکنیک دلفی انجام شد. پژوهش حاضر به این نتیجه رسید که ۶۸ آسیب عدم وجود مدیریت جامع و یکپارچه در محرومیت زدایی و کاهش فقر شهری با نگرش برنامه ریزی شهری شناسایی شد که ۳۱ از این آسیب ها جز موانع ساختاری و ۱۸ مورد در موانع رفتاری و ۱۹ مورد نیز در موانع زمینه ای می باشند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، مدیریت جامع و یکپارچه ، محرومیت زدایی ، کاهش فقر شهری