توانمندسازی انسانی برای تحول نظارتی در صنعت بیمه ایران

این پژوهش به شناسایی و رتبه بندی موانع تحول نظارتی در صنعت بیمه ایران و ارائه راهکارهای توانمندسازی انسانی برای غلبه بر آن ها می پردازد. موانع فرهنگی، نهادی و درون سازمانی مانند مقاومت به تغییر، کمبود دانش فنی و ارتباطات ضعیف، مانع گذار به نظارت نوین دیجیتال و هوشمند هستند. با استفاده از روش ترکیبی کیفی-کمی، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۰ خبره و تحلیل مضمون با نرم افزار MAXQDA جمع آوری شد. روش دلفی در سه راند برای اجماع بر ۵۷ شاخص و روش های ANP-DEMATEL برای وزن دهی و شناسایی روابط علی به کار رفت. یافته ها نشان داد موانع فرهنگی (وزن ۰.۳۸۴) به عنوان عوامل علی و موانع نهادی به عنوان عوامل اثرپذیر عمل می کنند. شاخص اولویت دهی روابط شخصی (وزن ۰.۰۵۴۷) و کمبود دانش فنی از موانع کلیدی هستند. با استفاده از TOPSIS، سرمایه گذاری در فناوری آموزشی (وزن ۰.۷۷۴) و بازآموزی مدیران برای رهبری تحول گرا به عنوان برترین راهکارها اولویت بندی شدند. این مدل بومی با تاکید بر آموزش و توانمندسازی، شفافیت و اعتمادسازی را تقویت کرده و راهکاری عملی برای توسعه پایدار صنعت بیمه ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تحول نظارتی ، موانع تحول نظارتی ، توانمندسازی انسانی ، صنعت بیمه