مروری بر سازگاری ها و مکانیسم های فیزیولوژیکی تمرینات تناوبی سرعتی در هیپوکسی

در سال های اخیر، رویکرد نوآورانه ی «زندگی در سطح دریا – تمرین در ارتفاع» که مبتنی بر اجرای تمرینات تناوبی سرعتی در شرایط هیپوکسی (RSH) است، توجه گسترده ای در حوزه فیزیولوژی ورزش به خود جلب کرده است. این روش شامل تکرار فعالیت های کوتاه مدت با شدت بیشینه (کمتر از ۳۰ ثانیه) همراه با بازیابی ناقص در محیط کم اکسیژن است. مرور حاضر با سه هدف اصلی انجام شده است: نخست، خلاصه سازی شواهد موجود درباره بهبود عملکرد ناشی از RSH در مقایسه با تمرین مشابه در شرایط نورموکسی (RSN)؛ دوم، تحلیل انتقادی مکانیسم های فیزیولوژیکی محتمل که از طریق آن ها RSH می تواند موجب ارتقای عملکرد ورزشی شود؛ و سوم، ارائه پیشنهادهای کاربردی برای مربیان، ورزشکاران و پژوهشگران در طراحی مداخلات RSH بر اساس پارامترهایی همچون مدت فواصل، نسبت تمرین به استراحت و حجم تمرین. یافته های مرور نشان می دهند که حدود ۷۷٪ از مطالعات کنترل شده، بهبودهای قابل توجهی در عملکرد ورزشی را در اثر RSH گزارش کرده اند، به ویژه در ورزش هایی که نیازمند شتاب های مکرر و تحمل خستگی کمتر هستند. بنابراین، RSH می تواند یک راهبرد تمرینی موثر (اما نه معجزه آسا) برای افزایش کارایی عملکردی در رشته های تیمی، رزمی، راکتی و حتی استقامتی محسوب شود.

کلیدواژه ها:

تمرین در ارتفاع ، هیپوکسی ، ورزش های تیمی ، تمرینات تناوبی سرعتی