بررسی میزان توان جسمانی کارکنان سازمان های شهری و تاثیر آن بر عملکرد شغلی آنان

پژوهش حاضر با هدف بررسی سطح آمادگی جسمانی کارمندان شهرداری و ارتباط آن با بهره وری کاری انجام شد. سلامت جسمانی و آمادگی بدنی کارکنان نقش مهمی در افزایش کارایی، کاهش خستگی و ارتقاء کیفیت عملکرد شغلی دارد. جامعه آماری شامل کارمندان ادارات مختلف شهرداری کلان شهر شیراز بود و تعداد نمونه ۱۵۰ نفر با روش تصادفی طبقه بندی شده انتخاب شدند تا نماینده مناسبی از گروه های شغلی و سطح تجربه مختلف باشد. داده ها با استفاده از آزمون های استاندارد آمادگی جسمانی شامل استقامت قلبی-عروقی، قدرت و انعطاف پذیری و پرسشنامه استاندارد بهره وری شغلی جمع آوری شدند و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندمتغیره انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین آمادگی جسمانی کارکنان در سطح متوسط قرار داشت و بین سطح آمادگی جسمانی و بهره وری کاری رابطه مثبت و معنادار وجود داشت (r = ۰.۴۶, p < ۰.۰۱). تحلیل رگرسیونی نیز نشان داد که قدرت بدنی و استقامت قلبی-عروقی از مهم ترین پیش بینی کننده های بهره وری کاری کارکنان هستند. این یافته ها تاکید می کند که بهبود وضعیت جسمانی کارکنان می تواند به افزایش کارایی، کاهش خستگی و ارتقاء کیفیت عملکرد سازمانی منجر شود. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود سازمان های شهرداری برنامه های منظم ورزشی، فعالیت های گروهی و آموزش های تندرستی برای کارکنان طراحی و اجرا کنند تا سلامت جسمانی و بهره وری کاری همزمان ارتقاء یابد و موجب افزایش کارایی کلی سازمان و رضایت شغلی کارکنان شود.

کلیدواژه ها:

توان جسمانی ، بهره وری کاری ، کارمندان ، توانایی ، عملکرد شغلی