نقش ماساژ فعال رهاسازی میوفاشیال (AMR) بر بازآرایی فیبروتیک ماتریکس برون سلولی: مطالعه ای بر روی تغییرات کلاژن نوع ۱ و ۳ و الاستین در آسیب های مزمن ورزشی

آسیب های مزمن ورزشی معمولا حاصل اختلال در هموستاز ماتریکس برون سلولی (ECM) و تجمع الیاف فیبروتیک در بافت های همبند، به ویژه فاشیا هستند. این بی نظمی با افزایش نسبت کلاژن نوع I به III سبب کاهش ویژگی های ویسکوالاستیک و افت عملکرد مکانیکی بافت می شود. فاشیا، به عنوان شبکه ای پیوسته و حساس از نظر مکانیکی و عصبی، نه تنها در انتقال نیرو بلکه در حس پذیری بیومکانیکی نقش مهمی ایفا می کند؛ ازاین رو یکی از اهداف اصلی مداخلات دستی محسوب می شود.هدف از این پژوهش، بررسی اثرات ماساژ فعال آزادسازی میوفاشیال (Active Myofascial Release - AMR) بر بازآرایی ساختاری و عملکردی ECM و پیامدهای آن در بهبود آسیب های مزمن ورزشی است. در این مطالعه، با مرور نظام مند منابع کتابخانه ای، مقالات معتبر Q۱ و Q۲ و داده های تجربی حاصل از پژوهش های اخیر درباره پاسخ فیبروبلاست ها به محرک های مکانیکی و تنظیم فعالیت ماتریکس متالوپروتئینازها (MMPs)، مکانیزم های سلولی و نوروفیزیولوژیک مرتبط با اثرگذاری AMR مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد AMR از طریق فرایند مکانوترنسداکشن، موجب تحریک فعالیت MMPها و تجزیه کلاژن های فیبروتیک شده و زمینه را برای سنتز مجدد کلاژن های سالم تر و بازسازی سازمان یافته ECM فراهم می سازد. همزمان، این مداخله با افزایش فعالیت عصب واگ و کاهش سطح کورتیزول، محیط زیستی مطلوب برای ترمیم سلولی و بازگشت تعادل بافتی ایجاد می کند. ترکیب اثرات موضعی در سطح ماتریکس و اثرات سیستمیک در سطح عصبی هورمونی، AMR را به رویکردی جامع برای کاهش سفتی بافتی، بهبود عملکرد حرکتی و تسریع فرآیند ریکاوری در ورزشکاران تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

آسیب های مزمن ورزشی ، ماتریکس برون سلولی ، فاشیا ، ماساژ فعال رهاسازی میوفاشیال ، مکانوترنسداکشن ، ماتریکس متالوپروتئینازها ، ریکاوری