خود جرحی در نوجوانان مروری بر مفاهیم عوامل زمینه ساز و راهکارهای درمانی

نوجوانی مرحله ای حساس در رشد روانی اجتماعی است که با افزایش آسیب پذیری نسبت به اختلالات هیجانی و رفتاری همراه می باشد. یکی از این اختلالات، خود جرحی بدون قصد خودکشی (NSSI) است که به معنای آسیب زدن عمدی به بدن بدون نیت مرگ تلقی می شود و شیوع آن در میان نوجوانان به ویژه در جوامع شهری رو به افزایش است. هدف این مطالعه مروری، بررسی ابعاد مفهومی، عوامل زمینه ساز، خطر، روش های تشخیص، پیامدهای مرتبط با خود جرحی و راهکارهای درمانی آن در نوجوانان است. نتایج پژوهش های مختلف نشان می دهد که این رفتار معمولا پاسخی ناسازگار به هیجانات منفی، شدید، احساس بی ارزشی، تجربه های آسیب زا یا کمبود حمایت اجتماعی است. تشخیص دقیق NSSI مستلزم توجه به انگیزه ها، تکرارپذیری، زمینه های روان شناختی و تمایز آن از اقدام به خودکشی است. این رفتار می تواند پیامدهای جسمانی، روانی و اجتماعی جدی به همراه داشته باشد و در صورت عدم مداخله، خطر بروز اختلالات شدیدتر از جمله اقدام به خودکشی را افزایش دهد. لذا شناسایی به موقع، افزایش آگاهی عمومی، کاهش تابوهای فرهنگی و طراحی مداخلات روان درمانی موثر از جمله راهکارهای کلیدی برای مقابله با این پدیده است.

کلیدواژه ها:

خود جرحی ، خود جرحی بدون قصد خودکشی ، عوامل ، خطر ، نوجوانان ، رویکردهای روان درمانی