مدل سازی بهزیستی روانشناختی کارکنان بر مبنای مولفههای رضایت شغلی با میانجیگری تاب آوری در محیط شغلی در بین کارکنان بهزیستی استان تهران

هدف پژوهش مدل سازی بهزیستی روانشناختی کارکنان بر مبنای مولفههای رضایت شغلی با میانجیگری تاب آوری در بین کارکنان بهزیستی استان تهران بود. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر نحوه جمع آوری اطلاعات میدانی بود. این پژوهش بر اساس هدف، جزء پژوهشهای توصیفی- همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری کلیه کارکنان ادارات بهزیستی استان تهران بودند که در سال ۱۴۰۳ در این سازمان مشغول به فعالیت بودند. نمونه گیری با استفاده از روش تصادفی و با استفاده از قاعده کلاین (۲۰۱۱)؛ تعداد ۳۸۵ نفر در نظر گرفته شد. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامههای بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹)، رضایت شغلی ویس و همکاران (۱۹۶۷) و تاب آوری سازمانی کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود برای تجزیه و تحلیل دادهها با توجه به توزیع دادهها از نرم افزار ۲۶ SPSS و PLS استفاده شد. نتایج نشان داد تاب آوری سازمانی در رابطه بین فرصت پیشرفت و نوع شغل و بهزیستی روانشناختی نقش میانجی دارد و در سایر موارد و مولفه،ها رابطه معنی دار .نیست در نتیجه میتوان گفت که مولفههای رضایت شغلی با میانجی گری تاب آوری سازمانی قادر به پیش بینی بهزیستی روانشناختی میباشند اما این هم به فرصتهای پیشرفت در درون سازمان و همچنین نوع شغل مرتبط است. بنابراین برای ارتقای بهزیستی روانشناختی می بایست به متغیرهای مسقل در پژوهش حاضر توجه شود.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روانشناختی ، تاب آوری سازمانی ، رضایت شغلی