اثر بخشی الگوی سازگاری روی بر شدت درد خستگی در بیماران زن مبتلا به بیماریهای روماتیسمی

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی الگوی سازگاری بر شدت درد و خستگی در بیماران زن مبتلا به بیماری های روماتیسمی بود. این مطالعه به صورت آزمایشی با طراحی پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل بیماران زن مبتلا به بیماریهای روماتیسمی در شهر تهران بود که به طور تصادفی از میان مراجعه کنندگان به مراکز درمانی انتخاب شدند. در مجموع ۳۰ نفر از بیماران به دو گروه مداخله (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه مداخله در طی ۸ جلسه درمانی الگوهای سازگاری را فرا گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. ابزارهای اندازه گیری شامل ارزیابی شدت درد، مقیاس شدت خستگی (FSS) برای بررسی شیوه های سازگاری بودند. نتایج نشان داد که گروه مداخله پس از پایان جلسات درمانی تغییرات معناداری در کاهش شدت درد و خستگی داشتند (۰.۰۵>p)، در حالی که این تغییرات در گروه کنترل مشاهده نشد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمونهای آماری مناسب نشان داد که آموزش الگوهای سازگاری به ویژه استراتژیهای مقابله ای، مثبت موجب کاهش احساس درد و خستگی و افزایش توانمندی بیماران در مواجهه با بیماریهای مزمن شده است. نتیجه گیری این پژوهش نشان دهنده تاثیر مثبت الگوهای سازگاری در بهبود وضعیت جسمی و روانی بیماران روماتیسمی است. این یافته ها حاکی از این هستند که گنجاندن آموزشهای مقابله ای و سازگاری در برنامه های درمانی می تواند به بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کند. پیشنهاد شده است که این شیوه ها به عنوان بخشی از درمانهای استاندارد در مراکز درمانی بیماران مبتلا به بیماریهای روماتیسمی گنجانده شوند.

کلیدواژه ها:

الگوی ، سازگاری ، شدت درد ، خستگی ، بیماریهای روماتیسمی