اثر بخشی رویکرد هیجان مدار بر ناگویی هیجانی کاهش میل به طلاق عاطفی و سبکهای مقابله ای در زنان متقاضی طلاق شهر نجف آباد

پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و به لحاظ روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و با هدف: اثر بخشی رویکرد هیجان مدار بر ناگویی، هیجانی کاهش میل به طلاق عاطفی و سبکهای مقابلهای در زنان متقاضی طلاق شهر نجف آباد در سال ۱۴۰۲ انجام شد جامعه آماری مورد مطالعه شامل کلیهی زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر نجف آباد. بودند برای نمونه تعداد ۳۰ نفر به شیوه ی هدفمند انتخاب شدند که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵) نفر و گروه گواه (۱۵) نفر قرار گرفتند برای ابزار پژوهش پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (۲۰۰۲)، پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن (۲۰۰۸)، پرسشنامه لازاروس و فلکمن (۲۰۰۵) و بسته ی درمانی رویکرد هیجان مدار از طریق الگوبرداری از تکنیک هیجان مدار جانسون (۲۰۲۰) دارای سه بخش کلی و در قالب ۱۱ جلسه ۶۰ دقیقه ای استفاده شد. تجزیه و تحلیل یافته ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره نشان داد؛ گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه، کاهش معناداری در کاهش میل به طلاق و ناگویی هیجانی و افزایش معناداری در کیفیت بروز سبکهای مقابله ای دارد (۰/۰۵>P)، لذا از بسته ی درمانی مبتنی بر رویکرد هیجان مدار میتوان به عنوان روش موثری برای افزایش کنترل و مدیریت هیجانات و کاهش طلاق عاطفی و بهره گیری مثبت و سازنده از سبکهای مقابلهای در مراکز مشاوره خانواده و کلینیکهای تخصصی بهره برد.

کلیدواژه ها:

رویکرد هیجان مدار ، ناگویی ، هیجانی ، کاهش میل به طلاق عاطفی ، سبکهای مقابله ای