چارچوب سیاستی برای سنجش و ارتقاء پیاده مداری در فضاهای شهری با تاکید بر تعاملات اجتماعی (مطالعه موردی: خیابان گوهردشت کرج)

آنچه در جوامع امروزی شاهد آن هستیم، کاهش سطح ارتباط افراد با یکدیگر است، بنابراین شناخت عوامل مرتبط با ارتباطات شهری و تقویت عوامل مثبت در این خصوص می تواند نقش مهمی در گسترش ارتباطات شهری و تعاملات اجتماعی در بین شهروندان داشته باشد. این پژوهش به ارائه چارچوبی سیاستی برای سنجش و ارتقاء پیاده مداری در فضاهای شهری با تاکید بر تعاملات اجتماعی می پردازد. ابتدا مفاهیم کلیدی پیاده مداری و تعاملات اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته و مولفه های کلیدی نظیر کارکردی، ادراکی و کالبدی شناسایی می شوند. سپس با بهره گیری از تحلیل های تطبیقی و روش های مشارکتی، معیارها و راهکارهای عملی برای طراحی فضاهای شهری پیشنهاد می شود. در تحقیق حاضر، از دو روش اسنادی، روش تحلیلی و میدانی استفاده شده است. روش تحلیل رگرسریونی چند متغیره سلسله مراتبی (HMR) و با توجه به مقیاس داده ها (ترتیبی و اسمی) از آزمون های tb کندال، t تک متغیره و تحلیل مسیر استفاده شده است که مختصرا به روش (HMR) پرداخته خواهد شد. در این تحلیل ابتدا میزان کیفیت محیط محدوده مورد مطالعه سنجش و سپس ۳ معیار کالبدی، کارکردی و ادراکی با کیفیت محیط مورد بررسی قرار گرفتند و میزان همبستگی و ارتباط میان متغیرها مشخص گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش رگرسیون چند متغیره سلسله مراتبی (HMR) استفاده شد. در نهایت پس از انجام تحلیل های آماری مناسب (رگرسیون چند متغیره، تحلیل مسیر، آزمون پیرسون، تاوب کندال و)...، سطح کیفی محیط در خیابان گوهردشت حدودا در حد متوسطی ارزیابی و وجود رابطه معنی دار بین معیارها و زیر معیارهای واقع در سطوح مختلف مدل (با اطمینان %۹۵) با متغیر وابسته کیفیت محیط تایید شد.

کلیدواژه ها:

سنجش پیاده مداری ، چارچوب سیاستی ، فضاهای شهری ، تعاملات اجتماعی ، کلانشهر کرج.