بازآفرینی و خط مشی گذاری فضایی محلات تاریخی با رویکرد حس تعلق به مکان (نمونه موردی:محله فیض آباد کرمانشاه)

امروزه شهرها به سرعت در حال رشد می باشند، اما در این بین ارتباط میان شهروندان و شهرها پیچیده تر شده است. محلات شهری ویژگی های متفاوتی پیدا کرده اند و محلات قدیمی شهرها به دلیل عدم رشد همپای شهر، نقش ها و جایگاه خود را از دست داده اند. شهروندان خود را منفک از محلات می دانند و محلات هم تهی از هویت شده اند. به عبارتی دیگر حس تعلق به مکان که با میزان حضور انسان در محیط در ارتباط می باشد در محلات سنتی کم رنگ شده است این حضور صرفنظر از دلیل آن صرفا یک جنبه کمی برای بیان اعداد و ارقام نیست بلکه جنبه ای کیفی نیز دارد که به دلیل علت های حضور انسان در مکان و فضاهای شهری برمی گردد. در این میان طراحی شهری با ارائه الگوهای مناسب می تواند حس تعلق به مکان را نزد شهروندان ارتقا دهد. هدف این پژوهش بررسی نقش بازآفرینی مرکز محله فیض آباد کرمانشاه با رویکرد حس تعلق به مکان می باشد. در فرایند انجام پژوهش در مرحله اول مطالعات اسنادی انجام شده و مولفه ها و شاخص های اصلی پژوهش استخراج شده است. در نهایت مدلی از پژوهش مشخص شد که نشان می دهد میان برخی از ویژگی های اجتماعی از جمله مدت اقامت، علاقمندی، تنوع عملکردی و عناصر طبیعی و حس تعلق مکان رابطه ای معنادار وجود دارد. هم چنین، نتایج تحلیل با استفاده از آزمون های پیرسون مشخص نمود که تنوع بخشی به کاربری ها در محله فیض آباد یکی از راهکارهای ارتقای حس تعلق به مکان می باشد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، خط مشی گذاری فضایی ، حس تعلق مکان ، محله فیض آباد کرمانشاه