بررسی وضعیت محیط زیستی کلانشهر اصفهان در راستای سیاست گذاری توسعه پایدار شهری بر اساس مدل DPSIR

کلانشهرها به دلیل مشکلاتی که در نتیجه ی صنعتی شدن، افزایش جمعیت، رشد و توسعه شهری با آن مواجه هستند و منجر به تخریب محیط زیست آن ها می شود به طور خاص در سیاست های محیط زیستی مورد توجه قرار گرفته اند؛ زیرا عوامل یاد شده بدون در نظر داشتن توانایی و استعداد محیط برای انواع توسعه موجب بر هم خوردن توازن محیط زیست و ایجاد مشکلاتی برای بشر شده است. بنابراین یافتن راهکاری برای شناخت و سامان دهی محرک های ایجاد کننده ی این وضعیت می تواند گام نخست برای حل مسائل و مشکلات ایجاد شده باشد. هدف از این پژوهش ارزیابی وضع محیط زیستی کلانشهر اصفهان بر اساس مدل DPSIR می باشد، تا با دنبال کردن روابط موجود در این مدل به راهکارهایی برای حل مشکلات برسیم. اطلاعات پژوهش حاضر در سال ۱۴۰۱ بر اساس مطالعات کتابخانه ای، بررسی گزارشات وضع موجود و تهیه ی پرسشنامه و مصاحبه با خبرگان انجام شد؛ سپس این اطلاعات در چارچوب مدل یاد شده قرار داده شد و پس از تحلیل علی- معلولی، تدابیر مدیریتی ارائه شد. بر طبق یافته ها، در مجموع شش نیروی محرکه برای شهر اصفهان شناسایی شد که رشد جمعیت به عنوان مهم ترین نیروی محرکه و در نظر گرفتن ابعاد انسانی و اجتماعی شهری شدن در برنامه های مدیریتی و رشد شهری به عنوان مهم-ترین راهکار در راستای سیاست گذاری توسعه پایدار شهری پیشنهاد شد. رشد جمعیت در شهر اصفهان و رشد و توسعه ی صنایع و تبعات ناشی از آن ها محیط زیست را در معرض انواع فشارها قرار داده که لازم است در برنامه ریزی-های مدیریتی مورد توجه قرار گرفته و تدابیری برای آن اندیشیده شود.

کلیدواژه ها:

کلانشهر اصفهان ، سیاستگزاری ، محیط زیست ، مدل DPSIR.