تدوین سیاست ها و اولویت بندی مولفه های مدل اپی توریسم برای توسعه پایدار محلی و منطقه ای در منطقه طالقان

این پژوهش باهدف تحلیل جایگاه و نقش اپی توریسم در توسعه منطقه ای و محلی با تمرکز بر منطقه طالقان انجام شده است. اپی توریسم، به عنوان شاخه ای از گردشگری طبیعت محور که بر زنبورداری، محصولات زنبورعسل و تجربه های فرهنگی-زیست محیطی متمرکز است، در سال های اخیر به دلیل پتانسیل بالای آن در توسعه پایدار موردتوجه قرار گرفته است. منطقه طالقان، با ویژگی های منحصربه فرد اقلیمی، تنوع زیستی غنی، و سابقه طولانی در زنبورداری، به عنوان یک مقصد بالقوه برای اپی توریسم انتخاب شد. این مطالعه با استفاده از روش های کمی و کیفی، شامل تحلیل آماری پیشرفته و مصاحبه با خبرگان، به بررسی مولفه ها و شاخص های اپی توریسم در توسعه منطقه ای و محلی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اپی توریسم از طریق پنج مولفه اصلی زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی، زیرساختی، و مدیریتی-سیاست گذاری به توسعه طالقان کمک می کند. مولفه زیست محیطی با تاکید بر حفظ تنوع زیستی و استفاده از روش های ارگانیک، نقش غیرمستقیمی در تقویت اقتصاد محلی دارد. مولفه اقتصادی از طریق اشتغال زایی و افزایش درآمد زنبورداران، به بهبود معیشت جوامع محلی کمک می کند. مولفه اجتماعی-فرهنگی با احیای سنت های زنبورداری و تقویت هویت محلی، پایداری فرهنگی را تضمین می کند. مولفه زیرساختی، با توسعه اقامتگاه های بوم گردی و مراکز آموزشی، تجربه های باکیفیت برای گردشگران فراهم می آورد. در نهایت، مولفه مدیریتی-سیاست گذاری از طریق سیاست های حمایتی و برنامه ریزی منسجم، هماهنگی بین سایر مولفه ها را تسهیل می کند.

نتایج نشان داد که مولفه زیرساختی با میانگین ۳.۳۶۲ و مولفه مدیریتی با میانگین ۳.۳۷۸ بالاترین تاثیر را در توسعه اپی توریسم دارند. بااین حال، چالش هایی مانند کمبود زیرساخت های دیجیتال، ضعف در مستندسازی فرهنگی، و ناکافی بودن حمایت های مالی از زنبورداران شناسایی شد. این پژوهش مدلی بومی برای توسعه اپی توریسم در طالقان ارائه می دهد که بر پایداری چندبعدی (زیست محیطی، اقتصادی، و اجتماعی-فرهنگی) تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اپی توریسم ، توسعه منطقه ای ، توسعه محلی ، طالقان ، زنبورداری پایدار ، گردشگری کشاورزی ، اکوتوریسم