تحلیل و واکاوی شاخص های سیاستی-برنامه ای مدیریت یکپارچه حریم منطقه شهری تهران

مدیریت شهری و منطقه ای در کلانشهرها از دغدغه های اخیر در عصر جهانی شدن می باشد. ناهماهنگی بین سازمان ها و نهادهای سیاست گذاری و اجرایی متعدد از چالش های نظام مدیریت کلان شهری است که منجر به تفرق های قلمرویی، سیاست گذاری، قانونی و نهادی در پهنه سرزمین شده است. فقدان نظام مدیریت یکپارچه در حریم شهرها موجب ناکارآمدی پایین طرح ها و برنامه ها شده و در همین راستا ضعف هم افزایی و تشریک مساعی مدیریت فعلی، ضعف حضور مردم و نهادهای محلی، پایین بودن درجه پاسخگویی و شفافیت در مدیریت شهری، تمرکزگرایی و انحصار منابع تصمیم گیری و بسیاری از عوامل دیگر از جمله چالش های هستند که مدیریت حریم کلانشهرها به خصوص پایتخت را دچار تفرق و واگرایی های اساسی کرده است. براین اساس این مقاله درصدد تحلیل مولفه های نهادی و سیاست گذاری مدیریت یکپارچه حریم کلان شهر تهران می باشد. تحقیق بر اساس هدف کاربردی و از نوع توصیفی و کیفی می باشد. این پژوهش از نوع کیفی،که از روش داده بنیاد و رویکرد گلیزراستفاده شد. نمونه گیری به شیوه گلوله برفی و ابزار گردآوری داده ها شامل: منابع علمی،کتابخانه ای و مصاحبه های عمیق با مشارکت۳۰ نفرپژوهشگران و اساتید و کارشناسان ذیربط بود. تجزیه وتحلیل داده های جم آوری شده، با فرآیند کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد. نتایج حاصل از بررسی و مقایسه مدام مفاهیم ۵۱کد باز و ۴ کدمحوری بود. طبق نتایج پژوهش تحقق راهبرد صیانت و تعدیل مساله های حریم منوط به بهبود ظرفیت سیاست گذاری- اجرایی است. تمامی بازیگران؛ برای رفع چالش های موجود شامل: عدم تبعیت از یک الگوی جامع سیاست گذاری،عدم کارگروهی، عدم هم افزایی بین ارگان های ذیربط، عدم اختصاص بودجه و نظارت برآن و بالاخره گفتگو همشنوی پیرامون مساله حریم و آینده آن می بایست دورهم جمع شوند. لذا، تعامل و هماهنگی بین نهادها، سیاست گذاری واحد،اختصاص بودجه کافی و شکل گیری باور نسبت به ایعاد مساله حریم جزو ضرورت های گذر از وضعیت کنونی و مدیریت روندهای موجود و پیش رو می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه ، سیاستگذاری ، نظارت ، حریم ، تهران ، داده بنیاد