سیاست گذاری شهری برای مدیریت پیامدهای اجتماعی و اقتصادی متاورس در حوزه سلامت تهران

پژوهش حاضر به بررسی سیاست گذاری شهری برای مدیریت پیامدهای اجتماعی و اقتصادی متاورس در حوزه سلامت تهران می پردازد. با استفاده از رویکرد ترکیبی شامل مصاحبه های نیمه ساختارمند با ۴۵ برنامه ریز شهری، سیاست گذار سلامت و کارشناس فناوری متاورس (دی ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۴)، تحلیل داده های پرس وجوی ۱۲۰۰ کاربر خدمات سلامت و مدل سازی اقتصادی با پایتون، یافته ها پتانسیل ها و چالش های متاورس را در تهران، کلان شهری با ۹ میلیون جمعیت و نظام سلامت تحت فشار، نشان می دهند. از منظر اجتماعی، متاورس دسترسی به خدمات سلامت را در مناطق محروم مانند منطقه ۲۲ بهبود می بخشد، با ۶۸ درصد رضایت کاربران ۲۵ تا ۴۵ ساله از تله مدیسین، اما شکاف دیجیتال (دسترسی ۴۲ درصدی خانوارهای کم درآمد) و موانع جنسیتی (پذیرش ۲۲ درصد کمتر در زنان) نابرابری ها را تشدید می کند. از نظر اقتصادی، شبیه سازی ها کاهش ۱۵ تا ۲۰ درصدی هزینه های بیمارستان ها تا ۱۴۰۹ و ایجاد ۸,۰۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ شغل در فناوری سلامت متاورس را پیش بینی می کنند، اما هزینه های اولیه ۲.۵ تریلیون ریالی و نبود تعرفه های نظارتی چالش هایی جدی هستند. در حوزه سلامت، متاورس با بهبود ۲۸ درصدی ردیابی تماس اپیدمی ها و ۳۲ درصدی پایبندی به دارو در سالمندان، نویدبخش است، اما خطرات سایبری و انحصار پلتفرم های خارجی نیازمند تنظیم گری است. پیشنهادهای سیاستی شامل برنامه های امانت دستگاه، پلتفرم های چندزبانه، شراکت های عمومی-خصوصی، و ایجاد نهاد سلامت متاورس تهران برای تضمین شمول دیجیتال و پایداری اقتصادی است. این مطالعه بر لزوم سیاست های مرحله ای برای مدیریت نابرابری ها و تقویت تهران به عنوان مرکز سلامت دیجیتال منطقه ای تاکید دارد و پایه ای برای تحقیقات آینده در زمینه اثرات بلندمدت متاورس بر سلامت شهری فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

متاورس ، سیاستگذاری ، توسعه شهری ، سلامت