بررسی تاثیر واژه شناسی بر پردازش دیداری–فضایی با توجه به درک مطلب و عملیات ضرب و تقسیم در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی دارای اختلال ریاضی

هدف این پژوهش، بررسی تاثیر آموزش واژه شناسی بر پردازش دیداری–فضایی در حل مسئله ریاضی دانش آموزان دارای اختلال خواندن و ریاضی با توجه به نقش درک مطلب و عملیات ضرب و تقسیم بود. این پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی دارای اختلال یادگیری در مدارس مناطق ۵ و ۱۸ شهر تهران بود. نمونه گیری به روش تصادفی ساده انجام شد و ۲۰ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون تشخیصی خواندن و ریاضی استنفورد و خرده آزمون های واژگان، درک مطلب، محاسبات و مفاهیم چندگزینه ای و تشریحی بود. مداخله آموزشی واژه شناسی در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس بلوکی (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش واژه شناسی بر پردازش دیداری–فضایی کودکان دارای اختلال خواندن و ریاضی تاثیر معناداری داشت (p≤۰.۰۵). افزایش دانش واژگانی باعث بهبود ۹۳ درصدی در مهارت پردازش دیداری–فضایی مرتبط با حل مسائل ریاضی شد. همچنین متغیرهای هم پراش شامل درک مطلب و عملیات ضرب و تقسیم، تاثیر معناداری بر متغیر وابسته نداشتند که نشان دهنده اثر مستقیم و مستقل آموزش واژه شناسی بر بهبود پردازش دیداری–فضایی است. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که آموزش واژه شناسی نقش مهمی در ارتقای توانایی های دیداری–فضایی و بهبود عملکرد ریاضی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری دارد. تقویت مهارت های واژه شناسی به عنوان بخشی از برنامه های مداخله ای می تواند رویکردی موثر برای ارتقای درک مفاهیم عددی و توانایی حل مسئله باشد. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر آموزش واژه شناسی بر پردازش دیداری–فضایی در حل مسئله ریاضی دانش آموزان دارای اختلال خواندن و ریاضی با توجه به نقش درک مطلب و عملیات ضرب و تقسیم بود. این پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی دارای اختلال یادگیری در مدارس مناطق ۵ و ۱۸ شهر تهران بود. نمونه گیری به روش تصادفی ساده انجام شد و ۲۰ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون تشخیصی خواندن و ریاضی استنفورد و خرده آزمون های واژگان، درک مطلب، محاسبات و مفاهیم چندگزینه ای و تشریحی بود. مداخله آموزشی واژه شناسی در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس بلوکی (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش واژه شناسی بر پردازش دیداری–فضایی کودکان دارای اختلال خواندن و ریاضی تاثیر معناداری داشت (p≤۰.۰۵). افزایش دانش واژگانی باعث بهبود ۹۳ درصدی در مهارت پردازش دیداری–فضایی مرتبط با حل مسائل ریاضی شد. همچنین متغیرهای هم پراش شامل درک مطلب و عملیات ضرب و تقسیم، تاثیر معناداری بر متغیر وابسته نداشتند که نشان دهنده اثر مستقیم و مستقل آموزش واژه شناسی بر بهبود پردازش دیداری–فضایی است. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که آموزش واژه شناسی نقش مهمی در ارتقای توانایی های دیداری–فضایی و بهبود عملکرد ریاضی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری دارد. تقویت مهارت های واژه شناسی به عنوان بخشی از برنامه های مداخله ای می تواند رویکردی موثر برای ارتقای درک مفاهیم عددی و توانایی حل مسئله باشد.

کلیدواژه ها:

واژه شناسی ، اختلال خواندن ، اختلال ریاضی ، پردازش دیداری–فضایی