تدوین بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن و بررسی تاثیر آن بر مهارت های شناختی کلامی و اجتماعی کودکان دیرآموز

هدف پژوهش حاضر تدوین و اعتباریابی یک بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن ایرانی و بررسی اثربخشی آن بر بهبود مهارت های شناختی کلامی و اجتماعی کودکان دیرآموز دوره اول ابتدایی بود. پژوهش با رویکرد آمیخته متوالی (کیفی–کمی) انجام شد؛ در بخش کیفی، با مصاحبه نیمه ساختاریافته و نمونه گیری هدفمند، دیدگاه های ۱۰ نفر از متخصصان روان شناسی تربیتی و ادبیات کودک تا اشباع نظری گردآوری و با تحلیل مضمون بررسی شد؛ در بخش کمی، ۳۰ دانش آموز دیرآموز به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند و گروه آزمایش طی ۳۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن (برگرفته از کلیله و دمنه) قرار گرفت؛ ابزارها شامل آزمون رشد زبان TOLD-P:۳، مقیاس هوش وکسلر کودکان (WISC-V) و پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (۱۹۹۰) بود و داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. نتایج مانکوا نشان داد آموزش بسته قصه گویی به طور معناداری موجب بهبود مولفه های مهارت های کلامی (واژگان تصویری، واژگان ربطی، واژگان شفاهی، درک دستوری، تقلید جمله و تکمیل دستوری) و مهارت های اجتماعی (خودکنترلی، همدلی، ابراز وجود و همکاری) در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شد (p<۰.۰۵) و اندازه اثرها در دامنه متوسط تا نسبتا بالا قرار داشت. بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن ایرانی، مداخله ای موثر، فرهنگ محور و قابل اجرا در محیط های آموزشی است که می تواند به ارتقای مهارت های کلامی و اجتماعی کودکان دیرآموز کمک کند. هدف پژوهش حاضر تدوین و اعتباریابی یک بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن ایرانی و بررسی اثربخشی آن بر بهبود مهارت های شناختی کلامی و اجتماعی کودکان دیرآموز دوره اول ابتدایی بود. پژوهش با رویکرد آمیخته متوالی (کیفی–کمی) انجام شد؛ در بخش کیفی، با مصاحبه نیمه ساختاریافته و نمونه گیری هدفمند، دیدگاه های ۱۰ نفر از متخصصان روان شناسی تربیتی و ادبیات کودک تا اشباع نظری گردآوری و با تحلیل مضمون بررسی شد؛ در بخش کمی، ۳۰ دانش آموز دیرآموز به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند و گروه آزمایش طی ۳۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن (برگرفته از کلیله و دمنه) قرار گرفت؛ ابزارها شامل آزمون رشد زبان TOLD-P:۳، مقیاس هوش وکسلر کودکان (WISC-V) و پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (۱۹۹۰) بود و داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. نتایج مانکوا نشان داد آموزش بسته قصه گویی به طور معناداری موجب بهبود مولفه های مهارت های کلامی (واژگان تصویری، واژگان ربطی، واژگان شفاهی، درک دستوری، تقلید جمله و تکمیل دستوری) و مهارت های اجتماعی (خودکنترلی، همدلی، ابراز وجود و همکاری) در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شد (p<۰.۰۵) و اندازه اثرها در دامنه متوسط تا نسبتا بالا قرار داشت. بسته قصه گویی مبتنی بر قصه های کهن ایرانی، مداخله ای موثر، فرهنگ محور و قابل اجرا در محیط های آموزشی است که می تواند به ارتقای مهارت های کلامی و اجتماعی کودکان دیرآموز کمک کند.

کلیدواژه ها:

بسته قصه گویی ، قصه های کهن ایرانی ، مهارت های کلامی ، مهارت های اجتماعی ، کودکان دیرآموز